Η επόμενη μέρα του τελικού του Μουντιάλ 2026 ξημέρωσε αφήνοντας το παγκόσμιο ποδόσφαιρο σε μια κατάσταση γλυκόπικρης συγκίνησης. Από τη μία πλευρά, η απόλυτη και αδιαμφισβήτητη ποδοσφαιρική δικαίωση της Ισπανίας και από την άλλη, το συγκινητικό φινάλε του Λιονέλ Μέσι, που έκλεισε το πιο λαμπρό κεφάλαιο στην ιστορία της Αλμπισελέστε.
Οριστικοποιήθηκε από την ΕΠΟ ο καταρτισμός των ομίλων της νέας Γ' Εθνικής και η Βέροια με τη Νάουσα τοποθετήθηκαν στον 3ο όμιλο, όπου θα συναντήσουν ακόμη εννέα ομάδες από τη Δυτική Μακεδονία, την Ήπειρο και τη Θεσσαλία.
Σε ένα συγκινητικό και αναλυτικό αφιέρωμα της ιστορικής εφημερίδας «ΦΩΣ των ΣΠΟΡ», μέσα από το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Βαγγέλη Γυφτόπουλου, αποτυπώνεται η δραματική συρρίκνωση του αθλητικού Τύπου της περιφέρειας, ο οποίος «νικήθηκε από τα... κλικ». Είναι χαρακτηριστικό ότι από τις 70 αθλητικές εφημερίδες που κυκλοφορούσαν στην ελληνική επαρχία το 2010, σήμερα έχουν απομείνει ζωντανές μόνο δύο σε όλη τη χώρα.
Η εποχή της ψηφιακής κυριαρχίας και οι αλλεπάλληλες οικονομικές κρίσεις έχουν θέσει υπό «πολιορκία» τον αθλητικό επαρχιακό τύπο, ο οποίος κάποτε αποτελούσε τον πυρήνα της αθλητικής ενημέρωσης στην περιφέρεια.
Κάποια στιγμή, οι επόμενες γενιές θα μας ρωτήσουν: «Πώς ήταν; Πώς ήταν να βλέπεις τον Μέσι;». Και εμείς, αν είμαστε ειλικρινείς, δεν θα απαντήσουμε για τα γκολ, τις ασίστ ή τις ντρίμπλες. Θα πούμε απλώς: «Ήταν σαν να βλέπεις τον χρόνο να σταματάει για να τον θαυμάσει».
Ξεκινώντας να ξετυλίγω τις σκέψεις, τις προτάσεις, τις συμβουλές, εξαρτάται πως το διαβάζει κάποιος, θα ήθελα πρώτα να συγχαρώ τη διοίκηση του ΦΑΣ Νάουσα όχι τόσο για την επιτυχία της ανόδου αυτής καθεαυτής όσο για την απόφαση της για συνέχιση της προσπάθειας που ξεκίνησε 2 περίπου χρόνια πριν και έφτασε φέτος να αποδώσει καρπούς, επαναφέροντας την ομάδα στις εθνικές κατηγορίες μετά από χρόνια, δείχνοντας πίστη σε ένα πλάνο και στην επίτευξή του παρά την πρόσκαιρη μή επίτευξη του στόχου της ανόδου πέρυσι τέτοιο καιρό.
Η αποχώρηση του Πρόδρομου Κουτσούκη από τη Βέροια κλείνει έναν κύκλο τριών ετών γεμάτων προσπάθεια, ένταση και σημαντικές στιγμές για την ομάδα. Σε μια εποχή όπου οι αλλαγές στο ποδόσφαιρο είναι συνεχείς, υπάρχουν ποδοσφαιριστές που καταφέρνουν να δημιουργούν ουσιαστικό δέσιμο με τον σύλλογο και τον κόσμο του, αφήνοντας το δικό τους αποτύπωμα τόσο εντός όσο και εκτός αγωνιστικών χώρων.
Μετά την σύντομη αλλά απολύτως διδακτική -όπως και η πρώτη- δεύτερη παρουσία μου στη «Βασίλισσα», θα προσπαθήσω να πω και να αναλύσω μέσα από τη στήλη μου όσα δεν πρόλαβα διά ζώσης, στους ανθρώπους που θα αποφασίσουν για τη νέα ποδοσφαιρική χρονιά.
Με το τέλος του πρωταθλήματος, η εικόνα της ομάδας μπαίνει πλέον σε φάση απολογισμού και ανασύνταξης. Η Βέροια έκλεισε τη σεζόν και φυσικά είναι λογικό να υπάρχει μια περίοδος αποφόρτισης για τους ποδοσφαιριστές.
Οι πανηγυρισμοί στη Νάουσα για την κατάκτηση του νταμπλ καλά κρατούν και δικαιολογημένα, αφού τέτοιες στιγμές δεν έρχονται κάθε μέρα. Η ομάδα έδειξε συνέπεια, πάθος και ανωτερότητα μέσα στη σεζόν και κέρδισε επάξια τον θαυμασμό των φιλάθλων της.
Η πρωτοβουλία της Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ημαθίας, σε συνεργασία με την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και τον Δήμο Βέροιας, για τη διοργάνωση του Αναπτυξιακού Τουρνουά Κ-10 και Κ-8 αποτελεί μια ιδιαίτερα θετική εξέλιξη για το τοπικό ποδόσφαιρο.
Πενήντα χρόνια γεμάτα εικόνες, δυσκολίες, αγωνία, αλλά και μια βαθιά αγάπη για αυτό που κάνουμε. Αν κάτι έμεινε χαραγμένο μέσα μου, ήταν ο αγώνας – όχι μόνο αυτός που βλέπαμε στο γήπεδο, αλλά και ο δικός μας, για να φτάσει η είδηση εκεί που έπρεπε.
Η φετινή αποτυχία της Βέροιας δεν αφήνει περιθώρια για ωραιοποιήσεις. Μια ομάδα που ξεκίνησε με στόχο την άνοδο, βρέθηκε εκτός μάχης πριν καν ολοκληρωθεί η κύρια σεζόν στη Γ' Εθνική, κάτι που από μόνο του δείχνει ότι απαιτούνται ριζικές αλλαγές.
Η φετινή εικόνα της Νάουσας στην Α΄ κατηγορία της ΕΠΣ Ημαθίας αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ομάδας που δεν άφησε το παραμικρό περιθώριο αμφισβήτησης. Από την αρχή μέχρι το τέλος της σεζόν, κινήθηκε με συνέπεια, αγωνιστική πειθαρχία και ξεκάθαρο πλάνο, χτίζοντας μια διαφορά που καθιστά περιττή ακόμη και τη διαδικασία των πλέι οφ. Βάσει της προκήρυξης όταν ο πρώτος έχει διαφορά 7 βαθμών και πάνω από τον δεύτερο του βαθμολογικού πίνακα, δεν θα γίνουν αγώνες πλέι οφ.
Η Βέροια μπαίνει στα πλέι οφ με μια ευκαιρία που δεν πρέπει να την αφήσει να πάει χαμένη. Οι ομάδες της Πιερίας – Νέο Κεραμίδι, Ερμής Εξοχής και Πιερικός – δεν «χωνεύονται» μεταξύ τους και αυτό φαίνεται στα γήπεδα κάθε αγωνιστική. Αν συνεχιστούν οι τριβές και οι κόντρες τους, η Βέροια μπορεί να εκμεταλλευτεί τα ντέρμπι τους και να πάρει πολύτιμους βαθμούς.
Σε λίγες μέρες ξεκινούν οι αναμετρήσεις των πλέι οφ για την κατάταξη από την 1η έως την 6η θέση και, θέλοντας και μη, το ενδιαφέρον στη Βέροια στρέφεται σε αυτή τη διαδικασία. Όχι γιατί η ομάδα βρίσκεται στην ιδανική θέση, αλλά γιατί εξακολουθεί να υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό: η ελπίδα.
Η αγωνιστική κάμψη των τελευταίων εβδομάδων έφερε τη Βέροια από την κορυφή στην τρίτη θέση του πίνακα, μεταβάλλοντας πλήρως τα δεδομένα του ομίλου. Το χθεσινό εντός έδρας παιχνίδι με τον Απόλλων Καλαμαριάς είχε καθοριστική σημασία, καθώς το αποτέλεσμα επηρεάζει άμεσα τη μάχη της δεύτερης προνομιούχου θέσης.
Η συμμετοχή της ποδοσφαιρικής ομάδας της Βέροιας στην αποκριάτικη παρέλαση αποτελεί μια αξιέπαινη πρωτοβουλία της διοίκησης, που ξεπερνά τα στενά αγωνιστικά πλαίσια. Μέσα από τέτοιες δράσεις, η ομάδα επιδεικνύει εξωστρέφεια, ανοίγοντας έναν δίαυλο επικοινωνίας με την τοπική κοινωνία και δείχνοντας ότι η Βέροια δεν περιορίζεται μόνο στο γήπεδο.
Μια ιδιαίτερα όμορφη και συμβολική ποδοσφαιρική ιστορία εξελίσσεται στη Βέροια, αποδεικνύοντας ότι στο ποδόσφαιρο τίποτα δεν είναι τυχαίο. Την περίοδο 1994–1997 οι Δήμος και Κυριάκος Καρασαββίδης υπήρξαν συμπαίκτες στη «Βασίλισσα του Βορρά», φορώντας την ίδια φανέλα και υπηρετώντας τον ίδιο σύλλογο. Σχεδόν τρεις δεκαετίες αργότερα, η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο.
Άκου, φίλε μου, δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να βλέπεις τη Βέροια ζωντανά. Στον καναπέ; Καμία σχέση! Δεν ακούς τα «μπράβο» και τα «έλα ρε Βέροια», δεν νιώθεις το ρίγος όταν μπαίνει γκολ. Κάθε φίλαθλος εκεί μετράει – ακόμη και αν είναι δέκα-δεκαπέντε παραπάνω. Μπορεί να φαίνεται λίγος ο κόσμος, αλλά πιστέψτε με, κάνει τη διαφορά. Όταν οι παίκτες ακούνε την κερκίδα να τραγουδά, ανεβαίνει και η ψυχολογία τους. Live μετάδοση; Ωραία, αλλά καμία οθόνη δεν δίνει το ίδιο ρεύμα και την ίδια πίεση στον αντίπαλο!
