Από το χαρτί στο διαδίκτυο: 50 χρόνια αθλητικής δημοσιογραφίας στην Ημαθία!

Γράφει ο Βύλλης Γαλανομάτης

Θυμάμαι τις αφηγήσεις του πατέρα μου, Γιώργου, τις δυσκολίες, από τη δεκαετία του 1950 μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Ήταν ανταποκριτής στις εφημερίδες της Θεσσαλονίκης, όπως τα «Αθλητικά Νέα», τα «Σπορ του Βορρά» και ο «Ελληνικός Βορράς».

Τότε, τίποτα δεν ήταν αυτονόητο. Μετά από κάθε αγώνα της Βέροιας, έγραφε με το χέρι την ανταπόκριση, την έβαζε σε έναν φάκελο και πήγαινε και την έστελνε με το λεωφορείο των ΚΤΕΛ (γραμμή Βέροια – Θεσσαλονίκη). Τα ΚΤΕΛ τότε βρίσκονταν στην οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου, μέσα σε μια στοά, δίπλα από το σημερινό κατάστημα ετοίμων ενδυμάτων του Αντωνιάδη.

Στα ΚΤΕΛ στην Θεσσαλονίκη, περίμεναν υπάλληλοι των εφημερίδων για να παραλάβουν την αλληλογραφία και να τη μεταφέρουν στα γραφεία. Τηλέφωνα δεν υπήρχαν – ή, τουλάχιστον, δεν υπήρχαν για εμάς.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, η κατάσταση άρχισε να άλλαξε. Στον ΟΤΕ της Βέροιας – που τότε στεγαζόταν στο κτίριο όπου σήμερα βρίσκεται το H&M, απέναντι από το σημερινό δημαρχείο – υπήρχε το κατάστημα όπου στο ισόγειό του υπήρχαν 5-6 ξύλινοι τηλεφωνικοί θάλαμοι. Ο πατέρας μου, με την δική μου συνοδεία, μετά από κάθε αγώνα, ανηφορίζοντας με τα πόδια από το γήπεδο στην πόλη, και κάνοντας την απαραίτητη στάση για «εφοδιασμό» ρεβανί Χοχλιούρου και ξηρούς καρπούς από το μαγαζάκι του Γρηγοριάδη (δεν υπάρχει σήμερα), υπομονετικά περίμενε τη σειρά του, για να δώσει τηλεφωνικά την ανταπόκριση. Η αναμονή πολλές φορές μεγάλη. Όμως, παρόλα αυτά, ήταν ήδη ένα βήμα μπροστά...

Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, όταν αποκτήσαμε επιτέλους τηλέφωνο στο σπίτι και στο μαγαζί του πατέρα μου, η δουλειά μας έγινε σαφώς πιο εύκολη. Για περίπου είκοσι χρόνια, τόσο ο πατέρας μου όσο κι εγώ δίναμε τις ανταποκρίσεις μας τηλεφωνικά, χωρίς την αγωνία της μεταφοράς ή της αναμονής στους θαλάμους. Ήταν μια περίοδος σχετικής άνεσης, αν μπορεί κανείς να το πει έτσι.

Ύστερα ήρθε η δεκαετία του ’80 και του ’90 μαζί της το φαξ. Μια μικρή επανάσταση για εμάς. Με τον συνεταίρο μου, τον Κώστα Τσιμόπουλο, στέλναμε απευθείας στην εφημερίδα μας «ΚΕΡΚΙΔΑ» τα χειρόγραφα κείμενά μας. Όμως και πάλι, τα προβλήματα δεν έλειπαν. Στα εκτός έδρας παιχνίδια, ειδικά στην Αθήνα, το μεγάλο ερώτημα ήταν: «πού θα βρούμε φαξ;». Κάπως έτσι ανακαλύψαμε μια ψαροταβέρνα στον Καραβόμυλο. Εκεί γράφαμε την ανταπόκριση και τη στέλναμε, συνδυάζοντας – όπως λέγαμε – το τερπνόν μετά του ωφελίμου: και δουλειά και φαγητό.

Και μετά… ήρθε το διαδίκτυο. Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 2000, όλα άλλαξαν. Εκεί που κάποτε περιμέναμε λεωφορεία, τηλεφωνικούς θαλάμους και φαξ, τώρα μπορούσαμε να στείλουμε τα πάντα μέσα σε λίγα λεπτά. Μαζί με τον Λεωνίδα Οικονόμου και τον Μιχάλη Ρίζο -και φυσικά συνεχίζοντας μέχρι σήμερα με τον Λεωνίδα- στέλνουμε (αναρτούμε) πλέον κείμενα, φωτογραφίες, στοιχεία και κριτική αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα, στην ηλεκτρονική μας εφημερίδα, το kerkidasport.gr!

Κοιτάζοντας πίσω, βλέπω καθαρά πως κάθε εποχή είχε τις δικές της δυσκολίες, τον δικό της αγώνα. Από το χειρόγραφο και το λεωφορείο, στο τηλέφωνο, στο φαξ και τελικά στο διαδίκτυο, η εξέλιξη ήταν συνεχής και καθοριστική. Και κάπου εδώ γεννιέται ένα ερώτημα: φτάσαμε στο τέλος αυτής της διαδρομής ή είμαστε απλώς σε έναν ακόμη σταθμό; Θα γίνουν άραγε τα πράγματα ακόμη πιο εύκολα για τον δημοσιογράφο του αύριο; Ίσως ναι.

Ίσως η τεχνολογία να συνεχίσει να απλοποιεί τα μέσα. Όμως ένα είναι βέβαιο: όσο κι αν αλλάζουν τα εργαλεία, η ουσία της δημοσιογραφίας θα παραμένει ίδια. Η ευθύνη, η ταχύτητα, η ακρίβεια και πάνω απ’ όλα, η ανάγκη να είσαι παρών. Γιατί τελικά, σε κάθε εποχή, αυτό που μετράει δεν είναι μόνο το πώς φτάνει η είδηση. Είναι ποιος βρίσκεται πίσω της!