Το «ηλεκτροσόκ» που άργησε και το κόστος στη βαθμολογία

Παράλληλα, εκκρεμεί η απόφαση για την ένσταση που αφορά την αναμέτρηση με τον Ακρίτα Συκεών, στοιχείο που μπορεί να επιφέρει βαθμολογικές ανακατατάξεις. Με πέντε αγωνιστικές να απομένουν στα πλέι οφ, η διαφορά από τον Εθνικό Κεραμιδίου δεν θεωρείται απαγορευτική, όμως τα περιθώρια στενεύουν αισθητά.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι χαμένοι βαθμοί, αλλά η έλλειψη συνέπειας. Η Βέροια καλείται να ξαναβρεί ρυθμό, αποτελεσματικότητα και καθαρό μυαλό στα κρίσιμα σημεία των αγώνων.

Η ομάδα χρειάζεται πειθαρχία και αγωνιστική ισορροπία, ώστε να εκμεταλλευτεί κάθε ευκαιρία. Αν στη συνέχεια προκύψει θετική εξέλιξη από την υπόθεση με τον Ακρίτα Συκεών, τότε δημιουργείται ένα νέο πλαίσιο διεκδίκησης.

Το ζητούμενο, ωστόσο, δεν είναι οι συγκυρίες αλλά η διάρκεια, ειδικά απέναντι σε έναν άμεσο ανταγωνιστή όπως ο Εθνικός Κεραμιδίου.

Οι μεγάλες ομάδες κρίνονται στις δυσκολίες. Η Βέροια βρίσκεται μπροστά σε μια πρόκληση που απαιτεί ενότητα.Παίκτες, διοίκηση και φίλαθλοι πρέπει να σταθούν μαζί.

Το γήπεδο μπορεί να γίνει δύναμη ώθησης, να δώσει ενέργεια και πίστη. Η μάχη δεν τελειώνει σε ένα αποτέλεσμα, ούτε εξαρτάται αποκλειστικά από την υπόθεση με τον Ακρίτας Συκεών.

Στα πλέι οφ θα χρειαστεί αποφασιστικότητα για να ξεπεραστεί το εμπόδιο του Εθνικός Κεραμιδίου. Η ιστορία της Βέροιας έχει δείξει ότι όταν υπάρχει πίστη, μπορεί να έρθει και η ανατροπή.

Θα μου πείτε πως φαίνομαι αισιόδοξος. Μα όσο υπάρχουν μαθηματικές ελπίδες, υπάρχει και λόγος να πιστεύουμε. Το ποδόσφαιρο έχει αποδείξει αμέτρητες φορές πως τίποτα δεν τελειώνει πριν σφυρίξει ο διαιτητής για τελευταία φορά.

Η προϋπόθεση είναι μία: η ομάδα να δείξει στο γήπεδο τα συστατικά που προανέφερα — πάθος, καθαρό μυαλό, πειθαρχία και πίστη στο πλάνο. Αν αυτά υπάρχουν, τότε η αισιοδοξία δεν είναι ουτοπία· είναι δικαιολογημένη προσδοκία.

Και στο τέλος της ημέρας, αυτό ζητά ο κόσμος: μια ομάδα που δεν τα παρατά, που παλεύει μέχρι τέλους. Τα υπόλοιπα θα τα δείξει το χορτάρι.

Μια εικόνα, χίλιες αναμνήσεις. Γήπεδα γεμάτα μέχρι… τις ταράτσες, φίλαθλοι σκαρφαλωμένοι σε μπαλκόνια και κάγκελα, πάθος που ξεχείλιζε από παντού. Το ελληνικό ποδόσφαιρο των αρχών της δεκαετίας του ’80 δεν είχε πολυτέλειες, δεν είχε VAR, δεν είχε σουίτες και οργανωμένο θέαμα. Είχε όμως ψυχή.

Ήταν η εποχή που η Κυριακή μύριζε γήπεδο από το πρωί. Η γειτονιά ζούσε και ανέπνεε για τα 90 λεπτά. Οι φωνές ακούγονταν μέχρι τα διπλανά τετράγωνα και η έδρα ήταν πραγματικά… έδρα. Λιγότερη άνεση, λιγότερη ασφάλεια ίσως — αλλά περισσότερο συναίσθημα, περισσότερη αυθεντικότητα.

Μια φωτογραφία που θυμίζει πως το ποδόσφαιρο, πάνω απ’ όλα, ήταν και παραμένει υπόθεση του κόσμου του.

Η παραίτηση του Δημήτρη Πρίντζιου και η αποδοχή της από τη διοίκηση και προσωπικά από τον πρόεδρο της «Βασίλισσας», Αγάπιο Αναστασιάδη, ίσως τελικά να άργησε. Όχι γιατί ο ίδιος δεν ήταν ικανός ή δεν πρόσφερε, αλλά γιατί στο ποδόσφαιρο – και ειδικά όταν μια ομάδα καταγράφει για έναν ολόκληρο γύρο σταθερά πτωτική αγωνιστική και βαθμολογική πορεία – οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται στον σωστό χρόνο.

Το λεγόμενο «ταρακούνημα» δεν είναι πάντα πανάκεια, συχνά όμως λειτουργεί ως ηλεκτροσόκ. Όταν καθυστερεί, η ομάδα συνεχίζει να χάνει έδαφος, η ψυχολογία επιβαρύνεται και οι βαθμοί που χάνονται δύσκολα αναπληρώνονται. Αυτό συνέβη και στην περίπτωση της Βέροιας, που είδε τη διαφορά να μεγαλώνει σε μια περίοδο όπου κάθε βαθμός ήταν πολύτιμος.

Στο ποδόσφαιρο το timing είναι σχεδόν τα πάντα. Οι προθέσεις μπορεί να είναι σωστές, αλλά αν οι παρεμβάσεις δεν γίνουν την κατάλληλη στιγμή, το κόστος αποτυπώνεται στη βαθμολογία. Από εδώ και πέρα, το ζητούμενο είναι η ομάδα να βρει άμεσα σταθερότητα και αγωνιστική ταυτότητα, ώστε να διεκδικήσει με αξιώσεις ό,τι της αναλογεί μέχρι το τέλος.

Σε δύσκολη θέση βρίσκεται πλέον ο Αγάπιος Αναστασιάδης. Στα τρία περίπου χρόνια που κρατά στα χέρια του τα ηνία της ομάδας, έχει δαπανήσει σημαντικά ποσά, στηρίζοντας τη Βέροια σε απαιτητικές και όχι πάντα εύκολες συνθήκες. Το δίλημμα είναι ξεκάθαρο: συντήρηση δυνάμεων και σχεδιασμός για την επόμενη μέρα ή εξάντληση κάθε αγωνιστικής και οικονομικής δυνατότητας για την ύστατη προσπάθεια;

Η «ασφαλής» επιλογή θα ήταν ίσως ένα βήμα πίσω, με στόχο τη σταθεροποίηση και τον πιο ρεαλιστικό προγραμματισμό. Όμως όλα δείχνουν πως ο ίδιος επιλέγει τον δύσκολο δρόμο: να παλέψει μέχρι τέλους. Να δώσει στην ομάδα την ευκαιρία να διεκδικήσει ό,τι ακόμη μαθηματικά μπορεί να διεκδικηθεί.

Είναι μια στάση που εμπεριέχει ρίσκο, αλλά ταυτόχρονα στέλνει μήνυμα πίστης και ευθύνης απέναντι στον κόσμο και την ιστορία της Βέροιας. Στο τέλος, το γήπεδο θα κρίνει αν αυτή η επιλογή δικαιωθεί.

Στη φάση που βρίσκεται σήμερα η ομάδα και ο πρόεδρός της, ο ρόλος των φιλάθλων γίνεται πιο καθοριστικός από ποτέ. Σε στιγμές πίεσης και αμφισβήτησης, η στήριξη της εξέδρας μπορεί να λειτουργήσει ως δύναμη ώθησης, ως ψυχολογικό αποκούμπι για παίκτες και διοίκηση.

Αναμφίβολα έγιναν λάθη. Όμως ποιος δεν κάνει; Ουδείς αλάνθαστος. Το ζητούμενο δεν είναι η αναζήτηση ευθυνών τη δεδομένη στιγμή, αλλά η συσπείρωση. Η προσπάθεια που έχει καταβληθεί τα τελευταία χρόνια είναι δεδομένη και αξίζει αναγνώρισης, ανεξάρτητα από το αν τα αποτελέσματα δικαίωσαν πλήρως τις επιλογές.

Τώρα είναι η ώρα της ενότητας. Αν η ομάδα δει τον κόσμο της ακόμη πιο κοντά, αν νιώσει την πίστη και τη στήριξη, τότε μπορεί να βρει τα ψυχικά αποθέματα που χρειάζονται για την τελική ευθεία. Γιατί στο ποδόσφαιρο – όπως και στη ζωή – οι μάχες δεν κερδίζονται μόνο με σχέδια, αλλά και με καρδιά.

Το «Κοκτέιλ» δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Κερκίδα» της Δευτέρας