Dum Spiro Spero: Γιατί η «Βασίλισσα» έμαθε πάντα να παλεύει!

Και στο ποδόσφαιρο, όσο υπάρχει ελπίδα, τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται τελειωμένο.

Η «Βασίλισσα» βρίσκεται μπροστά σε μια δύσκολη εξίσωση. Από τη μία πρέπει να ξεπεράσει τον Εθνικό Νέου Κεραμιδίου, από την άλλη να αποδειχθεί καλύτερη δεύτερη ανάμεσα στις ομάδες των τριών ομίλων, ώστε να εξασφαλίσει μια θέση στην τελική τετράδα που θα διεκδικήσει την άνοδο στη SuperLeague 2. Δεν πρόκειται για εύκολη αποστολή και όποιος προσπαθήσει να την παρουσιάσει έτσι μάλλον κοροϊδεύει τον εαυτό του.

Υπάρχει βέβαια και η εκκρεμότητα της ένστασης απέναντι στους Ακρίτες Συκεών. Αν δικαιωθεί οριστικά η Βέροια, οι τρεις βαθμοί μπορεί να αποδειχθούν ιδιαίτερα σημαντικοί στη συνολική μάχη. Ωστόσο, οι ομάδες που θέλουν πραγματικά να πετύχουν κάτι δεν μπορούν να περιμένουν τη λύση μόνο από τις αποφάσεις των γραφείων. Οι βαθμοί κερδίζονται πρώτα στο γήπεδο.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο ζητούμενο για τη Βέροια: η ψυχολογία.

Σε τέτοιες διαδικασίες, όπου η πίεση είναι μεγάλη και τα περιθώρια λάθους μικρά, πολλές φορές δεν κερδίζει απλώς η καλύτερη ομάδα. Κερδίζει εκείνη που πιστεύει περισσότερο στον εαυτό της. Εκείνη που μπαίνει στο γήπεδο με αποφασιστικότητα, με ένταση στις μονομαχίες και με καθαρό μυαλό.

Η Βέροια δεν έχει την πολυτέλεια να παίξει φοβισμένα. Αντίθετα, ίσως το μεγαλύτερο της πλεονέκτημα αυτή τη στιγμή είναι ακριβώς το γεγονός ότι δεν έχει τίποτα να χάσει. Όταν μια ομάδα αγωνίζεται με τη λογική ότι τα πάντα είναι ανοιχτά, μπορεί να γίνει πολύ πιο επικίνδυνη από όσο δείχνουν τα χαρτιά.

Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια. Χρειάζεται πάθος, συγκέντρωση και πίστη.

Κάποτε οι Ρωμαίοι έλεγαν τη φράση «Dum spiro spero», δηλαδή «όσο ζω, ελπίζω». Στην περίπτωση της Βέροιας ίσως αυτή η φράση να ταιριάζει απόλυτα. Όμως για να αποκτήσει πραγματική αξία, πρέπει να συνοδευτεί και από κάτι ακόμη: πράξεις μέσα στο γήπεδο.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι υπολογισμοί, οι εκτιμήσεις και οι συζητήσεις έχουν μικρή σημασία. Εκεί που κρίνονται όλα είναι στο χορτάρι. Και εκεί θα φανεί αν η Βέροια πιστεύει πραγματικά ότι η φετινή της ιστορία δεν έχει γραφτεί ακόμη μέχρι το τέλος.

Για ακόμη μία φορά εμφανίστηκε στο TikTok εκείνη η γνωστή φωτογραφία με τον «Τζόκερ» να χαμογελάει με σαρκασμό. Μια ανάρτηση που αυτή τη φορά προήλθε από έναν πρώην της Βέροιας. Προφανώς, για ακόμη μία φορά, θέλησε να στείλει το δικό του μήνυμα.

Το ερώτημα όμως είναι απλό: σε ποιον απευθύνεται τελικά αυτό το μήνυμα;

Η αλήθεια είναι πως, σε επίπεδο ικανοτήτων, προσωπικά τον εκτιμώ. Είναι ένας άνθρωπος που γνωρίζει το αντικείμενό του και είχε την ευκαιρία να το δείξει μέσα από τη δουλειά του. Και μάλιστα σε έναν οργανισμό που του άνοιξε την πόρτα και του έδωσε τη δυνατότητα να εργαστεί και να προβάλει τις δυνατότητές του.

Ακριβώς γι’ αυτό όμως δημιουργείται και η απορία. Γιατί όταν ένας επαγγελματίας έχει πάρει ευκαιρίες και στήριξη από έναν σύλλογο, το λιγότερο που θα περίμενε κανείς είναι έναν στοιχειώδη σεβασμό απέναντι στον οργανισμό και στον κόσμο του.

Οι σαρκαστικές αναρτήσεις και τα υπονοούμενα μπορεί να δίνουν πρόσκαιρη ικανοποίηση σε όποιον τα κάνει, αλλά συνήθως λένε περισσότερα για τον ίδιο παρά για εκείνους στους οποίους απευθύνονται.

Και για να είμαστε ξεκάθαροι: αν δεν υπήρχαν τέτοιες συμπεριφορές, πιθανότατα κανείς δεν θα ασχολούνταν. Όταν όμως κάποιος επιλέγει να στέλνει μηνύματα με αυτόν τον τρόπο, τότε είναι φυσικό να προκαλεί και αντιδράσεις.

Η Βέροια, άλλωστε, ήταν εδώ πριν από όλους και θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά από όλους. Και αυτό είναι κάτι που καλό θα ήταν να το θυμούνται όσοι πέρασαν από αυτήν.

Κάποιοι πίστευαν – ή ήθελαν να πιστεύουν – ότι η Καλαμαριά θα έκανε «πλάτες» στη Βέροια, ώστε η ομάδα της Ημαθίας να αποκτήσει προβάδισμα στη μάχη για την ανάδειξη της καλύτερης δεύτερης και την πρόκριση στην τελική φάση της ανόδου στη Super League 2.

Η πραγματικότητα, όμως, φάνηκε στο γήπεδο.

Η τριάρα της προηγούμενης αγωνιστικής έδειξε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι η ομάδα των Ποντίων της Καλαμαριάς κοιτάζει αποκλειστικά τη δική της πορεία και τα δικά της συμφέροντα. Και για να είμαστε ειλικρινείς, αυτό είναι και το απολύτως φυσιολογικό στο ποδόσφαιρο.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, καμία ομάδα δεν μπαίνει στο γήπεδο για να εξυπηρετήσει τα σχέδια κάποιας άλλης. Όλοι παίζουν για τον εαυτό τους, για τους βαθμούς τους και για τους στόχους τους.

Ίσως λοιπόν αυτή η εξέλιξη να αποτελεί και ένα καλό μάθημα: στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν συμμαχίες, ούτε «χάρες». Υπάρχει μόνο το γήπεδο και ό,τι μπορείς να κερδίσεις μέσα σε αυτό.

Γι’ αυτό και το συμπέρασμα είναι απλό: καμία εμπιστοσύνη σε κανέναν. Μόνο στην ομάδα σου και στη δική της προσπάθεια. Εκεί πρέπει να στηρίζονται όλες οι ελπίδες.

Το «Κοκτέιλ» δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Κερκίδα» της Δευτέρας