Μεταξύ... Ευρώπης και Netflix: Η ακτινογραφία της επόμενης μέρας στις ομάδες μας!

Ωστόσο, μέσα στον ενθουσιασμό, δεν λείπουν και οι παραλληλισμοί με τις «χρυσές εποχές» του παρελθόντος. Κάποιοι ήδη βλέπουν αναβίωση μεγάλων στιγμών και ανοίγουν συζητήσεις για επιστροφές σε άλλες… πίστες. Η αλήθεια όμως είναι πως κάθε κατηγορία και κάθε εποχή έχει τις δικές της απαιτήσεις, τις δικές της δυσκολίες και φυσικά τον δικό της ανταγωνισμό.

Το σημερινό επίτευγμα είναι σημαντικό και αξίζει απόλυτα τη χαρά και την περηφάνια του κόσμου. Όμως η ιστορία γράφεται βήμα-βήμα και όχι με βιαστικές συγκρίσεις. Η ομάδα έκανε το καθήκον της φέτος· από εδώ και πέρα, ο δρόμος είναι διαφορετικός και σίγουρα πιο απαιτητικός.

Η ουσία είναι μία: χαρά για το παρόν, αλλά και ρεαλισμός για το μέλλον.

Ο ενθουσιασμός στη Νάουσα μετά την κατάκτηση του νταμπλ είναι απολύτως κατανοητός και φυσικό επακόλουθο της επιτυχίας. Όταν μια ομάδα ζει τέτοιες στιγμές, είναι λογικό να ανοίγει η συζήτηση και να πηγαίνει… ένα βήμα παραπέρα.

Εκείνος που έδωσε το πιο αισιόδοξο στίγμα ήταν ο πρόεδρος και βασικός χρηματοδότης της ομάδας, Αντώνης Αργυράκης, ο οποίος μέσα στη χαρά του δεν δίστασε να ρίξει στο τραπέζι ακόμα και τη λέξη «Ευρώπη». Μεγάλα λόγια, μεγάλες προσδοκίες, που όμως δείχνουν και το μέγεθος της πίστης στο project που χτίζεται.

Βέβαια, στο ποδόσφαιρο καλό είναι οι ενθουσιασμοί να συνοδεύονται και από ψυχραιμία. Γιατί άλλο το τοπικό θρίαμβο και άλλο το επόμενο, πολύ πιο απαιτητικό βήμα, όπου οι ισορροπίες αλλάζουν και οι δυσκολίες πολλαπλασιάζονται.

Χωρίς να στερήσει κανείς το δικαίωμα στο όνειρο, ίσως η πιο σωστή προσέγγιση αυτή τη στιγμή να είναι απλή: χαμηλά η μπάλα, σταθερά βήματα και δουλειά στο γήπεδο. Οι φιλοδοξίες χτίζονται καλύτερα όταν στηρίζονται πρώτα στην πραγματικότητα και μετά στο συναίσθημα.

Η Βέροια έκανε μια χρονιά πρωταθλητισμού στη Γ’ Εθνική, με διάρκεια, ένταση και ξεκάθαρη στόχευση. Ο κορμός λειτούργησε, υπήρξαν παίκτες-σημεία αναφοράς, και η ομάδα έδειξε σε πολλά παιχνίδια ότι έχει ποιότητα για το κάτι παραπάνω. Όμως στο τέλος της διαδρομής, εκεί που κρίνονται όλα, δεν ήρθε η επιβεβαίωση. Και στο ποδόσφαιρο, όσο σκληρό κι αν ακούγεται, η μνήμη κρατά το αποτέλεσμα. Η προσπάθεια αναγνωρίζεται, αλλά ο στόχος ήταν η άνοδος και αυτή δεν ήρθε.

Τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν δείχνουν μια ομάδα με δομή, ρόλους και βάθος. Όμως δεν απαντούν στα κρίσιμα «γιατί». Γιατί σε ορισμένα κομβικά παιχνίδια η ομάδα δεν είχε την καθαρότητα που χρειαζόταν; Ποιοι παίκτες δεν βγήκαν μπροστά όταν αυξήθηκε η πίεση; Ποιοι, ενώ είχαν σημαντικό χρόνο συμμετοχής, δεν πρόσφεραν τα αναμενόμενα; Εκεί βρίσκεται η ουσία της αξιολόγησης. Γιατί αν δεν εντοπιστούν αυτά τα σημεία, υπάρχει ο κίνδυνος να επαναληφθούν τα ίδια λάθη.

Η αποτυχία επίτευξης του στόχου δεν ακυρώνει τη συνολική προσπάθεια, αλλά επιβάλλει σοβαρές αποφάσεις. Η Βέροια πρέπει να δει με ειλικρίνεια ποιοι μπορούν να την οδηγήσουν ξανά σε πρωταγωνιστική πορεία και ποιοι απλά «συμπλήρωσαν» τη φετινή διαδρομή. Η κατηγορία μπορεί να είναι η ίδια, αλλά οι απαιτήσεις θα είναι ακόμα μεγαλύτερες, γιατί πλέον θα υπάρχει και το βάρος της πίεσης.

Αν θέλει να επιστρέψει πιο δυνατή, χρειάζεται λιγότερο συναίσθημα και περισσότερη ποδοσφαιρική λογική. Γιατί ο πρωταθλητισμός χωρίς αποτέλεσμα αφήνει πάντα μια πικρή γεύση αλλά και ένα ξεκάθαρο μάθημα για το τι πρέπει να αλλάξει.

Στην ΑΕ Αλεξάνδρειας το καλοκαίρι δεν σημαίνει μόνο μεταγραφές και προετοιμασία… σημαίνει και το καθιερωμένο «διοικητικό θρίλερ» που θα ζήλευαν μέχρι και οι σεναριογράφοι του Netflix!

Κάθε χρόνο το ίδιο μοτίβο: αγωνία, διαπραγματεύσεις, φήμες, σενάρια και στο τέλος… λύση στο παρά πέντε, λίγο πριν σφυρίξει η έναρξη της σεζόν. Το θέμα είναι πως όσο εντυπωσιακό κι αν είναι το φινάλε, η ομάδα ξεκινά πάντα με καθυστέρηση. Φέτος, όλοι ελπίζουν το έργο να αλλάξει σενάριο και να δούμε επιτέλους μια «ήρεμη πρεμιέρα» χωρίς ανατροπές στην πλοκή της τελευταίας στιγμής.

Η υπόθεση με τον επιχειρηματία από τη Βέροια θυμίζει μεταγραφή αεροδρομίου: όλα δείχνουν καλά, υπάρχει αισιοδοξία, πέφτουν οι υπογραφές… αλλά πάντα κρατάμε μια επιφύλαξη μέχρι να δούμε τη φανέλα στα χέρια!

Το θετικό είναι πως η ομάδα παρουσιάζεται ως «καθαρή και υγιής», κάτι που σε αυτές τις κατηγορίες είναι σχεδόν… πολυτέλεια. Το αρνητικό; Ότι το ρολόι τρέχει και η προετοιμασία δεν περιμένει κανέναν. Γιατί, όπως λένε και στα αποδυτήρια, άλλο να χτίζεις ομάδα με χρόνο και άλλο να κάνεις… γρήγορη προώθηση (fast forward) τον Αύγουστο.

Και αν τελικά δεν προχωρήσει το deal, υπάρχει πάντα το Plan B, το αγαπημένο μας σχέδιο που εμφανίζεται κάθε χρόνο σαν σωτήρας της τελευταίας στιγμής. Ένας κύκλος επαφών με τοπικούς παράγοντες, λίγη συσπείρωση, λίγο «πάμε όλοι μαζί» και κάπως έτσι η κατάσταση ισορροπεί.

Δεν είναι κακό μοντέλο—ίσα ίσα, πολλές φορές αποδεικνύεται πιο σταθερό από έναν μόνο επενδυτή. Αλλά ας μην γελιόμαστε: οι ομάδες δεν χτίζονται με… deadline mode.

Αν φέτος η ΑΕ Αλεξάνδρειας καταφέρει να λύσει τα διοικητικά της νωρίς, ίσως δούμε επιτέλους και μια χρονιά που δεν θα κυνηγάει από την αρχή. Κι αυτό, για τους φιλάθλους, θα είναι η μεγαλύτερη «μεταγραφή» του καλοκαιριού!

Το «Κοκτέιλ» δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Κερκίδα» της Δευτέρας