Με μια προσωπική και ειλικρινή δήλωση, η Αντιδήμαρχος Παιδείας, Νεολαίας και Αθλητισμού του Δήμου Νάουσας, Χριστίνα Ράλλη, αναλαμβάνει την πλήρη πολιτική ευθύνη για τη σύγχυση και την αναστάτωση που προκλήθηκε κατά τη διεξαγωγή του παιδικού αγώνα των 1.000 μέτρων στο πλαίσιο του "22ου Δρόμου Θυσίας".
Καταγγελία αναγνώστη φέρνει στο φως μια σοβαρή κατάσταση στην Πλατεία Ωρολογίου, κοντά στο μνημείο του Κώστα Βαρώτσου. Όπως μας αναφέρθηκε, παιδί παραλίγο να τραυματιστεί σοβαρά, όταν έπαιζε στο σημείο και κινδύνεψε να χτυπήσει το κεφάλι του.
Συνεχής εικόνα αυθαιρεσίας καταγράφεται στην Οδός Μητροπόλεως, όπου ΙΧ οχήματα σταθμεύουν επανειλημμένα σε θέσεις που προορίζονται αποκλειστικά για δίκυκλα, παραμένοντας μάλιστα για ώρες χωρίς καμία συνέπεια.
Στην Πλατεία Ελιάς της Βέροιας, ένας δημόσιος χώρος που προορίζεται για περίπατο και ανάσα, καταλήγει να χρησιμοποιείται σαν ιδιωτικό πάρκινγκ από ασυνείδητους οδηγούς. Η εικόνα δεν είναι απλώς απογοητευτική, είναι ενδεικτική μιας νοοτροπίας που θεωρεί τον δημόσιο χώρο «ξέφραγο αμπέλι».
Στη Βέροια φαίνεται πως κάποιοι έχουν μπερδέψει τον κάδο με ιδιωτική χωματερή. Καταστήματα και πολίτες που ξεφορτώνονται ό,τι δεν τους βολεύει -τζάμια, χαρτόκουτα, μπάζα- και το αφήνουν εκεί λες και κάποιος άλλος θα «μαζέψει τα κομμάτια» (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Η Υπηρεσία Καθαριότητας δεν είναι ούτε μάγος ούτε... babysitter για την ανευθυνότητα του καθενός.
Μια σχεδόν καθημερινή εικόνα ταλαιπωρίας βιώνουν οδηγοί και πολίτες στο κέντρο της Βέροιας, εξαιτίας της αυξημένης κίνησης των τουριστικών πούλμαν που καταφθάνουν στην πόλη. Ιδιαίτερα στις περιοχές του Βήματος του Αποστόλου Παύλου και της Ελιάς, η κατάσταση έχει πλέον ξεπεράσει κάθε όριο, δημιουργώντας κυκλοφοριακή ασφυξία και έντονη αγανάκτηση.
ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΑΠΟ ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΧΕΡΙΑ – ΤΟ ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ (ΡΕΠΟΡΤΑΖ) ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ «ΒΕΡΟΙΑ» (11/05/26)
Λένε πως η Ελλάδα είναι η χώρα του φωτός, αλλά μάλλον ξέχασαν να αναφέρουν ότι είναι και η χώρα της λακκούβας. Από τα στενά της Βέροιας μέχρι τις λεωφόρους της Αθήνας και από το επαρχιακό δίκτυο μέχρι τους «σύγχρονους» αυτοκινητόδρομους, η οδήγηση στην πατρίδα μας έχει πάψει προ πολλού να είναι μετακίνηση. Είναι μια δοκιμασία για γερά νεύρα, ατσάλινες αναρτήσεις και τσέπες που αντέχουν.
