Στηβ Παπαδόπουλος: Μια συνέντευξη-χείμαρρος στο kerkidasport που θα συζητηθεί!

Η προσφορά του στο βεροιώτικο και το ελληνικό χάντμπολ είναι αδιαμφισβήτητη. Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, ο Σταύρος (Στηβ) Παπαδόπουλος τίμησε τη φανέλα του Φιλίππου Βέροιας σε εθνικές και διεθνείς διοργανώσεις, πανηγυρίζοντας πρωταθλήματα, κύπελλα και... τα «πάντα όλα». Με την ιδιότητα του ρέκορντμαν συμμετοχών και του αρχισκόρερ στην 50χρονη ιστορία του συλλόγου, θα μπορούσε κάλλιστα να έχει αποσυρθεί και να απολαμβάνει την υστεροφημία του.

Όμως ο Στηβ δεν είναι από εκείνους που επαναπαύονται στις δάφνες τους. Σήμερα, τον βρίσκουμε να «οργώνει» τα γήπεδα της ΕΠΣ Ημαθίας με τον Απόλλωνα Λυκογιάννης, αποδεικνύοντας ότι το πάθος για τον αθλητισμό δεν γνωρίζει ηλικία.

Σε μια εκρηκτική συνέντευξη στο kerkidasport.gr, ο κορυφαίος άσος σπάει τη σιωπή του. Μιλάει για την «ανοιχτή πληγή» του Φιλίππου που φέτος έμεινε εκτός… κάδρου, αναλαμβάνει το μερίδιο της ευθύνης που αναλογεί σε όλους και στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα στη νέα γενιά που προτιμά τα κινητά από το χώμα και τον ιδρώτα. Μια κουβέντα με έναν αυθεντικό «στρατιώτη» των γηπέδων, που αρνείται να αφήσει το παιχνίδι, γιατί πολύ απλά, το παιχνίδι είναι η ίδια του η ζωή.

Δείτε αναλυτικά όσα μας είπε:

Στηβ, έχεις «γράψει» αμέτρητα χιλιόμετρα στα γήπεδα. Αν έκλεινες τα μάτια, ποια είναι η πρώτη εικόνα ή ο πρώτος ήχος που σου έρχεται στο μυαλό από την καριέρα σου;

«Η πρώτη εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό είναι ο Κύρος Σαράφης, εγώ παμπαίδας παίκτης προ αμνημονεύτων ετών, όταν ξεκίνησα, και αυτός προπονητής να με πιέζει, να με φτάνει στα κόκκινα, στα όρια και εγώ εκεί, πιτσιρικάς, μέσα στο γήπεδο, να τον ακούω με ευλάβεια».

Ξεκίνησες σε μια εποχή που η Βέροια ήταν η αδιαμφισβήτητη «Μητρόπολη» του χάντμπολ. Τι είχε εκείνη η φουρνιά που λείπει ίσως από το σημερινό χάντμπολ;

«Δεν ήταν μια φουρνιά , ήταν η αρχική το 1977 η οποία έδωσε το στίγμα της και πάνω σ’ αυτό και για τα επόμενα περίπου σαράντα χρόνια μπολιαστήκαμε μετέπειτα όλοι εμείς που παίξαμε εξελίσσοντάς το. Αυτό που υπήρχε ήταν πάθος, ρομαντισμός, δίψα για νίκες και διακρίσεις, η λέξη «ήττα» ήταν ένα εφιαλτικό σενάριο και μια άγνωστη λέξη. Υπήρχε σεβασμός στον ιδρώτα του συμπαίκτη και αγάπη για το άθλημα και την πόλη. Τίποτα δεν έγινε τυχαία, πολύ ιδρώτας, πολύ αίμα! Πρώτα ήταν η ομάδα και μετά όλα τα άλλα: οικογένεια, δουλειά, διασκέδαση κλπ». 

Για έναν αθλητή που μεγάλωσε μέσα στα αποδυτήρια του Φιλίππου, πόσο δύσκολο είναι να αποδεχτεί ότι μια ομάδα με τόσους τίτλους και τέτοια ιστορία βρίσκεται σε αυτή την δύσκολη θέση, να μην κατεβαίνει στο πρωτάθλημα;

«Δεν το έχω αποδεχτεί και νομίζω και κανένας μας από αυτούς που παίξαμε δεν το έχει αποδεχτεί, νομίζω ότι είναι ένα κακό όνειρο και πως όταν ξυπνήσω θα είναι όλα καλά, όπως πρώτα. Δεν θέλω να το σκέφτομαι. Φταίμε όλοι μας για αυτήν την κατάντια! Ο καθένας με το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί, η Πολιτεία, η Ομοσπονδία, ο Δήμος, οι Πρόεδροι, οι Παράγοντες, οι Προπονητές, οι Παίκτες, όλοι και όταν λέω όλοι, βάζω και τον εαυτό φυσικά μέσα, έπρεπε να το προλάβουμε και να το σώσουμε».

Υπάρχει ελπίδα για μια «αναγέννηση» από τις στάχτες; Τι χρειάζεται κατά τη γνώμη σου για να επιστρέψει ο Φίλιππος εκεί που ανήκει και να μην παραμείνει απλώς μια ένδοξη ανάμνηση;

«Ναι, υπάρχει ελπίδα, όμως χρειάζεται αυταπάρνηση και πλουραλισμός. Να ενωθούμε όλοι, να αφήσουμε πικρίες, εγωισμούς και μικρότητες στην άκρη και με την αρωγή της πόλης και των ανθρώπων που πραγματικά αγαπάνε το Φίλιππο και την ιστορία του, να σηκώσουμε τα μανίκια και τον ξαναχτίσουμε».

Αν σου ζητούσαν αύριο να βοηθήσεις σε μια προσπάθεια ανασύνταξης του Φιλίππου, από ποιο πόστο θα έβλεπες τον εαυτό σου;

«Όπως προείπα, χρειάζεται αυταπάρνηση και πλουραλισμός, και να σηκώσουμε όλοι τα μανίκια. Είμαι στρατιώτης της ομάδας, ό,τι μου ζητηθεί και εφόσον μπορώ, θα προσπαθήσω με όλες τις δυνάμεις μου να το κάνω με τον καλύτερο τρόπο». 

Ποιος ήταν ο πιο δύσκολος αντίπαλος που αντιμετώπισες ποτέ, αυτός που σε έκανε να ξενυχτήσεις σκεπτόμενος πώς θα τον περιορίσεις;

«Ο πιο δύσκολος αντίπαλος ήταν ο κακός μου εαυτός και η κακή ημέρα των συμπαικτών μου, σας το λέω με ειλικρίνεια και όχι με υπεροψία! Όταν ήμασταν καλά καταφέρναμε ακατόρθωτα πράγματα για τα δεδομένα, επομένως ποιον να φοβηθώ; Έτσι μου μάθανε οι παλιότεροι, αυτά προσπάθησα να περάσω στους νεότερους, αυτό λέω και ως συμβουλή σε όλους τους αθλητές. Προετοιμάσου καλά, πειθάρχησε, συγκεντρώσου, μάζεψε τα μυαλό σου, σφίξε τα δόντια, κάνε την υπέρβαση και δύσκολος αντίπαλος δεν υπάρχει».

Πώς καταφέρνει ένας αθλητής με τη δική σου πορεία να διατηρεί το ίδιο πάθος και την ίδια «δίψα» για το παιχνίδι μετά από τόσα χρόνια; Ποιο είναι το μυστικό της διάρκειας;

«Όλα κάποτε έχουν ένα τέλος και ειδικά στον πρωταθλητισμό. Δίψα είχα και έχω, έτσι γεννήθηκα και εγώ και όλοι οι συναθλητές μου που κάναμε πρωταθλητισμό, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει… νερό! Σου παίρνει κάποια χρόνια να το καταλάβεις βέβαια, ότι μεγάλωσες, είναι δύσκολο, αλλά σιγά σιγά το αποδέχεσαι. Το παιχνίδι είναι πάντα παιχνίδι, πάντα θα θέλεις να παίζεις, όμως αλλάζουν τα δεδομένα, άλλοι ρυθμοί πλέον, άλλες οι απαιτήσεις από τον εαυτό σου».

Το χάντμπολ είναι ένα άθλημα επαφής και δύναμης. Πόσο έχει αλλάξει ο τρόπος που προσεγγίζεις το παιχνίδι τώρα, σε σχέση με τα πρώτα σου βήματα;

«Όπως σας είπα και προηγουμένως, δυστυχώς περνάνε τα χρόνια, όσο μεγαλώνεις η ρώμη και η δύναμη πάνε στην άκρη και περνάει μπροστά η εμπειρία και το μυαλό, γίνεσαι πιο εγκεφαλικός  ως παίκτης, αυτό ισχύει σε όλα τα ομαδικά αθλήματα».

Για πολλούς είσαι ο «δάσκαλος» μέσα στο γήπεδο. Πώς νιώθεις όταν βλέπεις νεαρά παιδιά να ζητούν τη συμβουλή σου πριν ή μετά τον αγώνα;

«Νιώθω απέραντη ευθύνη να μπορέσω, ως έχω ηθική υποχρέωση, να τους μεταλαμπαδεύσω αυτά που διδάχθηκα από τους μεγαλύτερους μου και αυτά που έμαθα εγώ μονός στην πορεία μου. Όταν απευθύνεσαι σε νεαρότερους πρέπει να είσαι προσεκτικός και υπεύθυνος». 

Από τις αρένες του χάντμπολ σε βλέπουμε πλέον στα γήπεδα της Β’ ΕΠΣΗ με τη φανέλα του Απόλλωνα Λυκογιάννης. Τελικά, η μπάλα στα χέρια ή στα πόδια είναι πιο «γλυκιά»; Ή μήπως το μόνο που μετράει είναι η χαρά του παιχνιδιού, ανεξάρτητα από το άθλημα;

«Η μπάλα είναι μπάλα, όπως το είπατε η χαρά του παιχνιδιού μετράει. Οι αρχαίοι πρόγονοί μας σταματούσαν τις εχθροπραξίες και τους πολέμους για να παίξουν και να αγωνιστούν στους Ολυμπιακούς αγώνες, στα Παναθήναια κλπ, είναι η φυσική ροπή του ανθρώπου να αγωνίζεται, να παίζει».

Βλέπουμε την πόλη της Βέροιας να προσπαθεί να ξαναβρεί τα πατήματά της, είχε φέτος εκπροσώπηση στη μεγάλη κατηγορία μετά από χρόνια με τον Φέρωνα. Πιστεύεις ότι μπορεί να ξαναγίνει η «Μητρόπολη του Χάντμπολ»;

«Κατ’ αρχάς συγχαρητήρια στον Φέρωνα, κατά δεύτερον το να γίνει η Βέροια ξανά «Μητρόπολη του Χάντμπολ» πρέπει πρώτα να έχει πάψει να είναι, δεν πιστεύω ότι έπαψε ποτέ, οι Μητροπόλεις όσες πόλεις κι αν ιδρυθούν από αυτήν και εξαιτίας της, θα είναι πάντοτε Μητροπόλεις, με ακμή και παρακμή. Τώρα δυστυχώς βρισκόμαστε σε μια παρακμή αλλά του να ακμάσουμε πάλι είναι η φυσική μας εξέλιξη!»

Αν μπορούσες να αλλάξεις ένα πράγμα στο ελληνικό χάντμπολ σήμερα, ποιο θα ήταν αυτό;

«Είναι μεγάλη συζήτηση και θα στενοχωρηθούν πολλοί, «το ψάρι από το κεφάλι βρωμάει» και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε!»

Μετά από τόσες παραστάσεις, υπάρχει κάτι που δεν έχεις πετύχει ακόμα και αποτελεί το «απωθημένο» σου;

«Δεν έχω απωθημένα, είμαι γεμάτος, έχω όμως έναν καημό και αυτός είναι να γεμίζουν τα γήπεδα και όχι οι καφετερίες και τα internet καφέ από παιδιά και γι’ αυτό πρέπει να κινητοποιηθούμε όλοι. Κάνω έκκληση προς τα νέα παιδιά και τους γονείς τους, πετάξτε τα κινητά και τους υπολογιστές και πιάστε μια μπάλα, κατεβείτε στο γήπεδο, τρέξτε, παίξτε, ματώστε, αυτό είναι η ζωή».

Όταν έρθει η στιγμή να κρεμάσεις τη φανέλα, πώς θα ήθελες να σε θυμάται ο κόσμος της Βέροιας; Ως τον σκόρερ, ως τον αρχηγό ή ως κάτι άλλο;

«Ως πατέρα τριών αγοριών που δουλεύει μαζί με τη σύζυγο του και μητέρα τους, τη Γιάννα, από το πρωί μέχρι το βράδυ για να τα μεγαλώσει σωστά και με αρχές, και ότι κάποτε και αυτός έβαλε το δικό του λιθαράκι στο χτίσιμο της αυτοκρατορίας του «Φιλίππου Βέροιας στο χάντμπολ».

Επίλογος

Ο Στηβ Παπαδόπουλος δεν είναι ο αθλητής των «δημοσίων σχέσεων». Είναι ο αθλητής της ουσίας. Η κουβέντα μαζί του δεν ήταν μια απλή αναδρομή σε τίτλους και γκολ, αλλά ένα μάθημα ζωής για το τι σημαίνει να είσαι «στρατιώτης» της πόλης σου και του αθλητισμού.

Ένας άνθρωπος που, παρά τις δεκαετίες στα γήπεδα, διατηρεί την ίδια σπίθα στα μάτια όταν μιλάει για τον Φίλιππο, αλλά και την ίδια ταπεινότητα όταν μιλάει για την οικογένειά του. Είτε με τη μπάλα στα χέρια στο κλειστό, είτε με τη μπάλα στα πόδια στα γήπεδα της ΕΠΣΗ, ο Στηβ παραμένει ο ίδιος: αυθεντικός, μαχητής και, πάνω από όλα, ένας άνθρωπος που ξέρει να τιμά τον ιδρώτα του.

Αν η αναγέννηση του βεροιώτικου χάντμπολ χρειάζεται θεμέλια, άνθρωποι με το μέταλλο του Σταύρου Παπαδόπουλου είναι σίγουρα οι πρώτοι που πρέπει να μπουν στο εργοτάξιο.

Επιμέλεια: Οικονόμου Λεωνίδας