Ο Τάκης Παπαδόπουλος μιλά "έξω από τα δόντια" στο kerkidasport για Αλεξάνδρεια, Βέροια, Γ' Εθνική και όχι μόνο!

Για παράδειγμα, συγκέντρωσε πριν χρόνια κάποιους ανθρώπους, πήγαν στον τότε υπουργό Αυγενάκη και κατάφεραν να εξασφαλίσουν ένα ποσό από το στοίχημα (ένα 3 έως 5%) για τις ομάδες, κάτι που βοήθησε αρκετά τα οικονομικά τους.

Επίσης, με δική του πρωτοβουλία συνέβη ένα πρωτόγνωρο γεγονός: έτυχε να μεσολαβήσει –λόγω του ότι ήταν πρόεδρος του Μεγάλου Αλεξάνδρου Τρικάλων– για το περιβόητο ματς Λευκίμμη – Μακεδονικός, όπου υπήρχε μεγάλη διένεξη. Τελικά, πήραν και οι δύο ομάδες από 3 βαθμούς, επειδή και οι δύο είχαν δίκιο!

Με αφορμή τις πρόσφατες εξελίξεις στο τοπικό -και όχι μόνο- ποδόσφαιρο, ο Τάκης Παπαδόπουλος παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο kerkidasport.gr.

Ως πρώην πρόεδρος της ΑΕ Αλεξάνδρειας, που έπαιξε στη Γ' Εθνική, πώς βιώσατε την είδηση ότι η ομάδα αποσύρεται από τις εθνικές κατηγορίες λόγω οικονομικών προβλημάτων;

«Είναι αλήθεια ότι με λυπεί το γεγονός αυτό και στεναχωριέμαι που η ομάδα δεν μπόρεσε να πάρει μέρος και να ανταποκριθεί, αλλά είναι κάτι που το περίμενα. Ζω στην πόλη εδώ και αρκετά χρόνια και παρακολουθώ την ομάδα από πολύ κοντά. Φαινόταν ότι δεν θα μπορέσει να βρεθεί διοίκηση που θα πάρει το βάρος και την ευθύνη.

Θέλω να πω ότι πιο πολύ λυπάμαι για τα παιδιά αυτά και για την ομάδα που χτίσαμε πριν δύο χρόνια. Ξεκίνησε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί μια στιβαρή διοίκηση. Στη δική μας περίπτωση, πριν δύο χρόνια, μπήκαν κάποιοι έμπειροι παράγοντες και κάποια παιδιά σε νεαρή ηλικία. Κάναμε μια διοίκηση με φιλοσοφία να υπερασπιστούμε το τοπικό ποδόσφαιρο της περιοχής μας.

Εκτός από αυτούς τους παράγοντες, ξεκίνησε και η δημιουργία του ρόστερ με τους καλύτερους παίκτες της περιοχής. Το καταφέραμε: ο κόουτς και οι παίκτες ήταν όλοι από την περιοχή μας. Υπήρχε τεράστιο ταλέντο –τέσσερις παίκτες πήγαν μετά στη Βέροια και σε άλλες ομάδες– και η ομάδα κατάφερε να παραμείνει. Η Αλεξάνδρεια είχε ένα απίστευτο ποδοσφαιρικό ταλέντο!

Με στεναχωρεί γιατί αυτή η προσπάθεια δεν έτυχε στήριξης ούτε από τον κόσμο ούτε από τη δημοτική αρχή. Δεν αγκαλιάστηκε όπως έπρεπε. Την πρώτη χρονιά κάναμε φοβερή πορεία με την άνοδο από την Α’ ΕΠΣΗ έχοντας μεγάλη διαφορά από τη Νάουσα. Την επόμενη χρονιά ανταποκριθήκαμε σε ένα πολύ δυνατό πρωτάθλημα Γ’ Εθνικής, η ομάδα κατάφερε και παρέμεινε, και στο τέλος φάνηκε ότι θα έπρεπε να έχει μια συνέχεια. Δεν αγκαλιάστηκε όμως όπως έπρεπε. Τι άλλο πρέπει να κάνει ένας παράγοντας όταν όλοι είναι από την περιοχή; Πότε πρέπει να έρθει ο κόσμος στο γήπεδο; Αυτά με στεναχώρησαν. Σίγουρα φταίνε πολλοί παράγοντες.»

Πιστεύετε ότι η απόφαση να πάει η ομάδα στο Α' Τοπικό ήταν μια λύση ανάγκης για να σωθεί η παρτίδα και να μην μπει ο σύλλογος σε πλήρη αδράνεια; Βλέπετε να υπάρξει διάδοχη κατάσταση ώστε να «τρέξει» την ομάδα στην Α' ΕΠΣΗ;

«Έχει ακόμα αρκετό χρονικό περιθώριο η ομάδα για την Α’ ΕΠΣΗ να βγάλει μια διοίκηση. Μετά τη μη συμμετοχή στη Γ’ Εθνική, είναι θετικό που η ομάδα θα πάρει μέρος στο Α’ τοπικό. Θα πρέπει να βρεθούν άνθρωποι να βγουν μπροστά, να είναι νεαροί με φρέσκιες απόψεις. Υπάρχουν δύο πολύ καλές ακαδημίες στην περιοχή με παιδιά που είναι σε ηλικία να ανταποκριθούν σε αυτό το πρωτάθλημα, ακούγεται πως θα γίνει κάποια συνεργασία με αυτές. Θα πρέπει οι μικροί αυτοί παίκτες να πλαισιωθούν με κάποιους πιο έμπειρους της περιοχής, τουλάχιστον να υπάρξει μια ομάδα στο Α’ τοπικό. Είναι προτιμότερο από το να μην υπάρχει καθόλου ομάδα. Μακάρι να πάει καλά και να έχει μια ανοδική πορεία.»

Μετανιώσατε για την απόφασή σας πέρσι τέτοιο καιρό να δώσετε την ομάδα (ΑΕ Αλεξάνδρειας) στον κ. Κανάκη και τους συνεργάτες του;

«Επειδή δεν φαινόταν τότε ανταπόκριση από πουθενά και δεν υπήρχε κάποιος ντόπιος να "τρέξει" την ομάδα, κάναμε δύο Γενικές Συνελεύσεις. Δεν σταματήσαμε έτσι. Προτείναμε να μπουν άνθρωποι, αλλά δεν ανταποκρίθηκε κανένας. Στο τέλος πήρα την ευθύνη να μην κλείσω το "μαγαζί". Το να γεμίσει… αράχνες θα ήταν χειρότερο.

Τον Δημήτρη Κανάκη τον ήξερα από τον Μέγα Αλέξανδρο Τρικάλων, όπου έπαιξε ως ποδοσφαιριστής. Διοικητικά πήγε να ξεκινήσει καλά, αλλά νομίζω ότι στη συνέχεια έκανε λάθος διαχείριση χρημάτων και ο τρόπος σκέψης του ίσως να μην ήταν σωστός. Είχε ένα δικό του σκεπτικό, πίστευε ίσως ότι τα γνωρίζει όλα. Τον βοήθησα όσο μπορούσα, υπήρχε επικοινωνία στην αρχή μεταξύ μας, αλλά στην πορεία χάθηκε. Δεν με άκουσε σε κάποια πράγματα που γνώριζα. Πιστεύω ότι στο τέλος στεναχώρησε πιο πολύ τον ίδιο του τον εαυτό.

Η ομάδα μετά τον Ιανουάριο έμεινε ακέφαλη. Στο τέλος, έπεσε πολύ… φιλότιμο από αρκετούς στην πόλη για να καταφέρει να παραμείνει στην Γ’ Εθνική η Αλεξάνδρεια. Γενικά, ο Κανάκης ήταν μια "λύση ανάγκης" που προέκυψε στο "παρά ένα", δεν νομίζω ότι έκανε κάτι κακό. Έπρεπε να σκεφτώ σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα και πήρα την απόφαση να δώσω την ομάδα.»

Τα τελευταία χρόνια έγινε μεγάλη συζήτηση για τα προβλήματα στις υποδομές του Δημοτικού Σταδίου Αλεξάνδρειας. Πιστεύετε ότι έπαιξαν και αυτά τον ρόλο τους στο να φτάσει η ομάδα στη σημερινή αδιέξοδη κατάσταση και πόσο κοστίζει τελικά αυτό στο ποδόσφαιρο της πόλης;

«Για εμένα προσωπικά λέω ναι, έπαιξαν ρόλο. Ένας από τους όρους που έθετα και πέρσι και φέτος, όταν συζητούσα για τη συγκρότηση μιας διοίκησης, ήταν πρώτα απ' όλα να γίνουν βελτιώσεις στα γήπεδα.

Το στάδιο δυστυχώς είναι σε άθλια κατάσταση. Οι παίκτες και όσοι το βλέπουμε σε προπονήσεις ξέρουμε ότι είναι γεμάτο λακκούβες, κάκιστο! Το έλεγαν όλοι οι αντίπαλοι συνέχεια, σε κάθε ματς. Οι δικοί μας παίκτες κάθε εβδομάδα στις προπονήσεις στο βοηθητικό έκαναν "παπάδες" και στο στάδιο την Κυριακή δεν μπορούσαν να παίξουν. Είχαμε καλή ομάδα, αλλά έχανε σίγουρα πολλά από αυτό το θέμα. Έγινε ένα πολύ ωραίο ταρτάν για αγώνες στίβου, και όταν γίνεται κάτι όμορφο σε ένα σημείο, το υπόλοιπο κομμάτι που αφέθηκε στη μοίρα του δείχνει πολύ άσχημο.

Το άλλο θέμα ήταν με τις εγκαταστάσεις στο βοηθητικό του Σχοινά. Είναι ένα γήπεδο με πολύ καλές προδιαγραφές και χλοοτάπητα, και η δική μας ομάδα εκεί έκανε προπονήσεις. Εκεί χρειαζόταν ένα αυτόματο πότισμα και μια βελτίωση στον φωτισμό για να μπορεί να είναι αξιοπρεπές.

Η διοίκηση η δική μας εντόπισε αυτά τα προβλήματα και έκανε τα σχετικά αιτήματα στον Δήμο Αλεξάνδρειας. Κάποια ήθελαν μεράκι και κάποια χρήματα, όχι πολλά. Θέλαμε να μπουν σε προτεραιότητα, να βρούμε μια στήριξη και μια συμπαράσταση, αλλά δυστυχώς τίποτα.

Η κερκίδα του σταδίου επίσης ήθελε βελτίωση όπως και οι αίθουσες, αλλά κυριότερο ήταν το κομμάτι του χλοοτάπητα. Είχα πει ότι αν δεν φτιαχτεί το κεντρικό γήπεδο κυρίως, αλλά και το βοηθητικό, δεν θα ασχοληθώ πλέον. Κάναμε πολλά αιτήματα, δεν βρήκαμε ανταπόκριση και με στεναχώρησαν αυτά.»

Βλέπουμε φέτος ένα μαζικό κύμα αποχωρήσεων από τη Γ' Εθνική. Είναι τελικά η κατηγορία αυτή μια «οικονομική παγίδα» για τις επαρχιακές ομάδες;

«Το πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής, πρώτα απ' όλα, θα έπρεπε να είναι σταθερό. Οι ομάδες να γνωρίζουν τις λεπτομέρειες από το καλοκαίρι, από πολύ νωρίς, ώστε να προγραμματίσουν και να λειτουργήσουν ανάλογα. Εδώ όμως βλέπουμε ότι κάθε χρόνο αλλάζουν τα δεδομένα. Υπάρχουν αυξομειώσεις στον αριθμό των ομάδων, όπως και φέτος. Θα πρέπει εκ των προτέρων να είναι σταθερό πόσοι ανεβαίνουν και πόσοι πέφτουν.

Για εμένα, το πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής θα ήταν καλύτερο με 6 ομίλους των 16 ομάδων. Θα ήταν το πιο τέλειο πρωτάθλημα, θα άρεσε σε πολλούς και θα το υπερασπίζονταν και οι παράγοντες, αν έπαιρναν μια επιχορήγηση ή αν μπορούσε να αυξηθεί το τωρινό ποσοστό, για να μπορούν να βγάζουν τα λειτουργικά έξοδα (τουλάχιστον πρέπει να παίρνουν από 20 χιλιάδες). Ειδικά οι ομάδες των νησιών, που έχουν πολλά έξοδα, θα μπορούσαν να ανταποκριθούν πιο εύκολα. Θα μπορούσε μια ομάδα ανθρώπων από παράγοντες της Γ’ Εθνικής να κάνει μια σύμπραξη και να διεκδικήσουν πράγματα, καθώς είναι το μεγαλύτερο πρωτάθλημα της χώρας και, δυστυχώς, οι άνθρωποί του δεν μπορούν να καταλάβουν τη δύναμη που έχουν. Να απευθυνθούν και στην κεντρική διοίκηση και στην ΕΠΟ.

Τα έξοδα είναι πολλά για συμμετοχή σε ένα πρωτάθλημα (διαιτησίες κ.λπ.). Πρέπει να χαμηλώσουν τα έξοδα, να υπάρχουν έσοδα από αυτή την επιχορήγηση, και ταυτόχρονα οι παίκτες να είναι ασφαλισμένοι μέσω κάποιας χορηγίας που θα βρισκόταν. Θα ήταν και πιο ανταγωνιστικό το πρωτάθλημα με 72 ομάδες. Φέτος πιστεύω ότι θα είναι υποδεέστερο με τόσες πολλές ομάδες (120). Αυτοί που προανέφερα είναι βασικοί λόγοι, και γι' αυτό κυρίως δυσκολεύονται οι ομάδες. Οι αποστάσεις φέτος μπορεί να μικρύνουν, αλλά υποβαθμίζεται το ποδόσφαιρο και η ανταγωνιστικότητα.»

Είστε από τους ελάχιστους παράγοντες που καταφέρατε να οδηγήσετε και να κρατήσετε στη Γ' Εθνική δύο διαφορετικές ομάδες της Ημαθίας (Αλεξάνδρεια και Τρίκαλα). Ποιο ήταν το μυστικό εκείνων των επιτυχιών και τι λείπει σήμερα από τις ομάδες του δήμου Αλεξάνδρειας για να έχουν μια σταθερή και βιώσιμη πορεία εκτός των τοπικών συνόρων;

«Δεν ξέρω αν υπάρχει μυστικό, αλλά ξέρω ότι κάποια πράγματα βγαίνουν από την ψυχή και την αγάπη που έχει κάποιος για το ποδόσφαιρο. Η καθημερινότητα είναι αυτή που καθορίζει έναν παράγοντα και οι σωστές εκτιμήσεις που μπορεί να κάνει στο κάθε πρωτάθλημα που μετέχει η ομάδα του. Αυτά ήταν που προσπαθούσα να επιβάλω στο ποδοσφαιρικό τμήμα, τόσο εγώ όσο και ο γιος μου Βασίλης, όταν ήμασταν στα Τρίκαλα.

Στηρίζαμε πάντα τον προπονητή, δεν αλλάξαμε ποτέ στα μέσα της σεζόν. Είναι ένα στοιχείο που πιστεύω ότι πρέπει να ακολουθούν και οι νεότεροι, να στηρίζουν προπονητή και παίκτες. Ήμουν πάντα κοντά στα παιδιά, να λύσω προβλήματα, ήθελα να έχω ένα κλίμα στις ομάδες μου οικογενειακό και ζεστό.

Ένα πολύ σημαντικό κομμάτι –γιατί πάντα υπάρχουν και οι ήττες– είναι η διαχείριση των δυσκολιών. Γιατί, αν πανικοβληθείς και δεν έχεις καθαρό μυαλό, μπορούν να γίνουν σοβαρά λάθη. Θέλει ωριμότητα. Για εμένα, σωστός παράγοντας είναι να λες πάντα την αλήθεια, να κοιτάς στα μάτια τον προπονητή, τους παίκτες, αλλά και τον κόσμο. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους προπονητές και τους παίκτες που είχα στις ομάδες και ανταποκρίθηκαν με τον καλύτερο τρόπο.»

Τι έχετε να πείτε για τον Μέγα Αλέξανδρο Τρικάλων, την ομάδα του τόπου καταγωγής σας;

«Είναι η ομάδα του χωριού μου, όπου πρωτόπαιξα ποδόσφαιρο, και νομίζω είναι η μεγάλη μου αδυναμία. Επειδή αγαπάω το ποδόσφαιρο και τους ποδοσφαιριστές, έδωσα ό,τι μπορούσα στο χωριό. Η ομάδα έφτασε στα "κόκκινα", έπαιξε 4 χρόνια στη Γ’ Εθνική, επίσης πήρε 2 πρωταθλήματα και 1 κύπελλο σε τοπικό επίπεδο. Είναι μια ξεχωριστή ομάδα, και στο χωριό άπαντες είναι "Μέγας Αλέξανδρος Τρικάλων". Την ομάδα πλέον διαχειρίζεται ο γιος μου Βασίλης στο 100%, έχοντας δίπλα του 4-5 φίλους, μια καλή παρέα. Τα τελευταία 10-12 χρόνια η ομάδα διοικείται από την οικογένεια Παπαδόπουλου.»

Έχετε γράψει τη δική σας ιστορία και στη Βέροια. Φορέσατε τη φανέλα της "Βασίλισσας" ως ποδοσφαιριστής, αλλά διατελέσατε και Γενικός Αρχηγός στα χρόνια της μεγάλης ακμής επί προεδρίας Γιώργου Αρβανιτίδη. Τι θυμάστε πιο έντονα από εκείνη την περίοδο στα μεγάλα σαλόνια;

«Θα πω ότι πιο πολύ "πέρασα" από τη Βέροια παρά "έπαιξα", αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν γνώρισα από κοντά πολλούς από τους μεγάλους και ιστορικούς παίκτες που ανέβασαν την ομάδα στην Α’ Εθνική. Βίωσα σημαντικές στιγμές και καταστάσεις. Ήταν παίκτες που ξεχώριζαν, είχαν ιδιαίτερες ικανότητες από ποιοτικής και τεχνικής πλευράς. Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι ότι αυτοί οι παίκτες είχαν μια προσωπικότητα που δεν βρίσκεις εύκολα στη σημερινή εποχή. Πολλοί από αυτούς θα μπορούσαν άνετα να παίζουν και τώρα.

Όσο για τον ρόλο του Γενικού Αρχηγού, πήγα σε μια δύσκολη περίοδο. Πρόεδρος ήταν ο Απόστολος Εμμανουηλίδης, αλλά ο Γιώργος Αρβανιτίδης είχε το γενικό κουμάντο. Έγινε μια προσπάθεια, η ομάδα ανέβαινε κατηγορίες από τη Γ’ στην Α’. Ήθελα να γνωρίσω και την κατάσταση με έναν μεγαλύτερο σύλλογο, πέρα από το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο που λατρεύω, και πήρα μια σημαντική εμπειρία από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο.»

Πώς ήταν η συνεργασία με έναν τόσο δυναμικό πρόεδρο όπως ο Γιώργος Αρβανιτίδης και πώς καταφέρνατε να κρατάτε τις ισορροπίες στα αποδυτήρια μιας ομάδας Super League;

«Ο Αρβανιτίδης ήταν ένας γεννημένος νικητής, δυναμικός, δραστήριος, πάντα ήθελε να κερδίζει. Για εκείνα τα χρόνια βοήθησε σημαντικά τη Βέροια, που έζησε μεγάλες στιγμές. Οι σχέσεις μας ήταν καλές, κέρδισα την εμπιστοσύνη του. Βέβαια, ήταν και λίγο δύσκολος σε κάποιες καταστάσεις. Ήταν εκρηκτικός ορισμένες στιγμές, δεν είχε ίσως την ηρεμία που απαιτούνταν. Στο κομμάτι της διαχείρισης βοηθούσε πολύ ο Γιώργος Κικερίδης, ο οποίος βρισκόταν τότε κοντά στην ομάδα και συνέβαλε σημαντικά με την ηρεμία του.»

Πώς βλέπετε την τωρινή κατάσταση στη Βέροια και τι χρειάζεται η ομάδα για να ξαναβρεί τη χαμένη της αίγλη; Πιστεύετε ότι ο φίλαθλος κόσμος της θα την δει σύντομα σε μεγαλύτερες κατηγορίες;

«Από τη φύση μου είμαι αισιόδοξος, αλλά σίγουρα πολλά έχουν αλλάξει από τότε που ζούσαμε εμείς το ποδόσφαιρο. Αλλιώς ήταν τότε, αλλιώς τώρα. Η Βέροια είναι μια μεγάλη, ιστορική ομάδα. Πέρασε από αυτήν ο Μίμης Παπαϊωάννου, ο καλύτερος Έλληνας ποδοσφαιριστής και πάρα πολλοί ακόμα σπουδαίοι παίκτες. Σαν όνομα έχει τη δυνατότητα να βρει έναν μεγάλο παράγοντα επιπέδου Τσαμήτρου, Αρβανιτίδη, ή τελευταία των αδελφών Μπίκα. Ένα σημείο που με κάνει να έχω μια αισιοδοξία, εκτός από την ιστορία της και το κεντρικό γήπεδο, είναι οι εξαιρετικές εγκαταστάσεις που διαθέτει. Αυτό μπορεί να τραβήξει κάποιον επενδυτή.

Η σημερινή κατάσταση δείχνει ότι δύσκολα θα μπορέσει να ανέβει σύντομα κατηγορίες. Δεν παίζει ποδόσφαιρο η ιστορία πλέον, αλλά τα χρήματα είναι αυτά που παίζουν μεγάλο ρόλο. Τα μπάτζετ είναι σημαντικά. Οι παίκτες προτιμούν ομάδες με μικρότερα ονόματα, αρκεί να παίρνουν τα χρήματά τους. Η ομάδα δεν είναι σε "καλό φεγγάρι". Ο πρόεδρος σίγουρα προσπαθεί, έχει όρεξη και ίσως είναι η πιο ιδανική λύση, αφού δεν υπάρχει τώρα κάτι μεγαλύτερο στον ορίζοντα. Αλλά για το όνομα της "Βασίλισσας" χρειάζεται ένας πολύ ισχυρός παράγοντας ώστε να μπορέσει να την ανεβάσει στη φυσική της θέση, που είναι από Α’ έως Β’ Εθνική.

Κάποτε, τέτοιες ομάδες δεν μπορούσες να τις κλείσεις… ούτε για φιλικό, και τώρα κάνουμε κάποια φύλλα αγώνα που δεν τα πιστεύουμε. Τη Βέροια τη θυμάμαι με 4, 5, 6 χιλιάδες κόσμο στο γήπεδο. Πλέον δεν γίνονται αυτά, έχει προβλήματα ο κόσμος, έχουν αλλάξει και οι εποχές.»

Με όλη αυτή την τεράστια εμπειρία που κουβαλάτε, αν σας γινόταν μια πρόταση να επιστρέψετε ενεργά στα διοικητικά κάποιου συλλόγου, κάτω από ποιες προϋποθέσεις θα το κάνατε;

«Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα πλέον να ασχοληθώ. Ο κάθε άνθρωπος, ιδιαίτερα στον αθλητισμό, θα πρέπει να ξέρει πότε κλείνει ο κύκλος του. Ως παίκτης τραυματίστηκα νωρίς και δεν το κατάλαβα αυτό. Ως προπονητής το κατάλαβα και σταμάτησα έγκαιρα. Ως παράγοντας, τώρα νομίζω ότι τα έδωσα σχεδόν όλα και ήρθε η ώρα για το φινάλε.

Αυτό που με λυπεί είναι ότι προπονητές και παίκτες θα υπάρχουν μελλοντικά, αλλά καλοί παράγοντες δύσκολα βγαίνουν πλέον. Δεν είναι μόνο το οικονομικό, είναι και τα υπόλοιπα θέματα, η καθημερινότητα: να φροντίσεις για παίκτες, γήπεδα, ταξίδια.

Πλέον, αν θα έπαιζα κάποιο ρόλο σε κάποια ομάδα, θα ήταν μόνο συμβουλευτικός. Αν ο εκάστοτε ηγέτης μπορούσε να σεβαστεί εμένα και τις απόψεις μου μέσα από την εμπειρία μου, ίσως να το έκανα. Αλλά το να μπω μπροστά είναι πολύ δύσκολο.

Θέλω να τονίσω επίσης ότι η πόλη της Αλεξάνδρειας έχει μερικά παιδιά που έχουν παραγοντικό ταλέντο. Ξεχώρισα 3-4 που μπορούν να κάνουν τον παράγοντα, αλλά ήθελαν και έναν έμπειρο κοντά τους. Αυτό το μοντέλο πρέπει να υπάρχει στις ομάδες. Θα το έκανα και φέτος πράξη. Το οικονομικό σίγουρα βαραίνει, αλλά σε κάποιες ομάδες μου άρεσε που είχαν ένα μοντέλο διοίκησης με 3-4 φίλους ή ανθρώπους της πόλης, που έβαζαν από ενα ποσό. Είναι διαφορετικό να «ματώνει» ένας και διαφορετικό να βάζουν κάποια περισσότερα άτομα από ένα πιο μικρό ποσό.»

Τέλος, ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να στείλετε στους φιλάθλους της Ημαθίας που βλέπουν το τοπικό ποδόσφαιρο να περνάει μια παρατεταμένη κρίση;

«Είναι γεγονός ότι υπάρχει κρίση και θα πρέπει εμάς, τους ανθρώπους που αγαπάμε το ποδόσφαιρο, να μας προβληματίσει. Πρώτα απ' όλα, έχουν ερημώσει τα χωριά –αυτός είναι ένας βασικός λόγος– και υπάρχει υπογεννητικότητα. Επίσης, τα παιδιά ασχολούνται πλέον πολύ με την τεχνολογία και δεν παίζουν στα γήπεδα όπως παλιά.

Υπάρχει, ακόμη, πρόβλημα με τις ακαδημίες. Δεν βγαίνουν τόσα ταλέντα όπως στο παρελθόν. Και αυτά που υπάρχουν, χάνονται στην πορεία. Περνάει μια ηλικία, δεν υπάρχει μια ομάδα να τους απορροφήσει, και χάνονται. Γι' αυτό και ο κόσμος μειώνεται συνέχεια στα γήπεδα. Πρέπει να μας προβληματίσει όλους, καθώς οι περισσότεροι φίλαθλοι πλέον ασχολούνται με τη μεγάλη τους ομάδα από τον καναπέ.

Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω το kerkidasport.gr και την εφημερίδα ΚΕΡΚΙΔΑ για αυτή τη συνέντευξη, γιατί μου δόθηκε η δυνατότητα να μιλήσω για κάποια θέματα που αφορούν το ποδόσφαιρο και τον τόπο μας.»

Επιμέλεια: Οικονόμου Λεωνίδας