Μεγάλωσαν με όνειρα, ζουν με συμβιβασμούς - Δουλειά χωρίς αντίκρισμα για τους Μιλένιαλς της Βέροιας

ΤΟ ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ (ΡΕΠΟΡΤΑΖ) ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ "ΒΕΡΟΙΑ" (04/05/26)

Στη Βέροια, μια πόλη που ισορροπεί ανάμεσα στην αγροτική παραγωγή, τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα και τις περιορισμένες δυνατότητες μιας επαρχιακής αγοράς, οι Μιλένιαλς ζουν μια πραγματικότητα που δύσκολα περιγράφεται με έναν μόνο όρο. Είναι η γενιά που ενηλικιώθηκε μέσα στην Ελληνική οικονομική κρίση και σήμερα, διανύοντας την τρίτη και τέταρτη δεκαετία της ζωής της, εξακολουθεί να παλεύει για τα βασικά: σταθερή εργασία, οικονομική ανεξαρτησία, προοπτική.

Το βασικό χαρακτηριστικό αυτής της γενιάς δεν είναι η έλλειψη προσπαθειών. Είναι η αναντιστοιχία ανάμεσα στην προσπάθεια και στο αποτέλεσμα.

Μια αγορά εργασίας που δεν υπόσχεται πολλά

Για τους περισσότερους Μιλένιαλς της Βέροιας, η είσοδος στην αγορά εργασίας δεν συνοδεύτηκε από επιλογές, αλλά από ανάγκη. Τα πρώτα επαγγελματικά βήματα έγιναν σε ένα περιβάλλον όπου η ανεργία ήταν υψηλή και οι διαθέσιμες θέσεις είτε προσωρινές είτε χαμηλά αμειβόμενες.

Συμβάσεις ορισμένου χρόνου, μερική απασχόληση, πρακτικές ασκήσεις χωρίς προοπτική. Η έννοια της σταθερής δουλειάς άργησε να εμφανιστεί — και για πολλούς δεν ήρθε ποτέ με τους όρους που περίμεναν.

Η πορεία αυτή δεν ήταν επιλογή. Ήταν προσαρμογή.

Σήμερα, ακόμη και όσοι έχουν μια πιο «σταθερή» θέση εργασίας, δύσκολα μιλούν για ασφάλεια. Οι μισθοί καλύπτουν τις βασικές ανάγκες, αλλά σπάνια επιτρέπουν αποταμίευση ή σχεδιασμό για το μέλλον. Η εργασία υπάρχει, αλλά δεν δημιουργεί προοπτική.

Η καθημερινότητα των μικρών περιθωρίων

Στην πράξη, η οικονομική πίεση αποτυπώνεται στην καθημερινότητα. Το κόστος ζωής αυξάνεται, ενώ τα εισοδήματα παραμένουν στάσιμα. Οι περισσότεροι Μιλένιαλς έχουν μάθει να λειτουργούν με περιορισμούς.

Οι επιλογές είναι συγκεκριμένες:

-περιορισμός εξόδων

- αποφυγή «περιττών» αγορών

- διαρκής προσαρμογή

Κι όμως, ακόμη και έτσι, το περιθώριο είναι μικρό. Στο τέλος του μήνα, το υπόλοιπο είναι συχνά μηδενικό.

Η αποταμίευση, που για προηγούμενες γενιές αποτελούσε βασικό στοιχείο οικονομικής ασφάλειας, σήμερα μοιάζει πολυτέλεια.

Στέγη: το μεγάλο εμπόδιο

Το ζήτημα της κατοικίας αποτελεί ίσως τη μεγαλύτερη πρόκληση. Παρότι η Βέροια δεν ανήκει στις ακριβότερες πόλεις της χώρας, η αγορά κατοικίας παραμένει δύσκολη για τους περισσότερους.

Οι λόγοι είναι πολλοί:

- ασταθές εισόδημα

- δυσκολία πρόσβασης σε δανεισμό

- γενικευμένη αβεβαιότητα

Έτσι, πολλοί συνεχίζουν να ζουν με τους γονείς τους ή σε οικογενειακά ακίνητα. Άλλοι επιλέγουν το ενοίκιο, γνωρίζοντας ότι ένα σημαντικό μέρος του εισοδήματός τους κατευθύνεται εκεί.

Η αγορά κατοικίας δεν είναι απλώς δύσκολη. Για πολλούς είναι εκτός συζήτησης.

Ανάμεσα σε δύο κόσμους

Οι Μιλένιαλς της Βέροιας ανήκουν σε μια μεταβατική γενιά. Μεγάλωσαν σε μια εποχή πιο «αργή», με έντονη κοινωνική και οικογενειακή ζωή, και στη συνέχεια προσαρμόστηκαν σε μια πραγματικότητα ψηφιακή, γρήγορη και απαιτητική.

Η τεχνολογία αποτέλεσε εργαλείο, αλλά όχι λύση.

Πολλοί αξιοποίησαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις ψηφιακές πλατφόρμες για επαγγελματικούς σκοπούς. Μικρές επιχειρήσεις, ελεύθεροι επαγγελματίες και καταστήματα επένδυσαν στην online παρουσία.

Ωστόσο, η αυξημένη προσπάθεια δεν μεταφράστηκε απαραίτητα σε αύξηση εισοδήματος. Αντίθετα, συχνά σήμαινε περισσότερη δουλειά για το ίδιο ή και μικρότερο αποτέλεσμα.

Η σύγκριση με τους γονείς

Η σύγκριση με την προηγούμενη γενιά είναι αναπόφευκτη. Οι γονείς των σημερινών τριαντάρηδων και σαραντάρηδων, ακόμη και με λιγότερα τυπικά προσόντα, κατάφεραν να εξασφαλίσουν:

- κατοικία

- οικονομική σταθερότητα

- οικογενειακή αυτονομία

Σήμερα, τα ίδια αυτά στοιχεία μοιάζουν δύσκολα προσβάσιμα.

Η διαφορά δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι και ψυχολογική. Εκεί που κάποτε υπήρχε βεβαιότητα, τώρα υπάρχει επιφύλαξη. Οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται εύκολα, γιατί το ρίσκο είναι μεγαλύτερο.

Η ψυχολογική κόπωση

Η συνεχής προσπάθεια χωρίς ξεκάθαρη ανταμοιβή δημιουργεί μια μορφή κόπωσης που δεν είναι πάντα ορατή. Οι Μιλένιαλς της Βέροιας δεν αντιμετωπίζουν μόνο οικονομικές δυσκολίες, αλλά και ένα διαρκές αίσθημα αβεβαιότητας.

Ο σχεδιασμός του μέλλοντος γίνεται δύσκολος:

- οικογένεια

- παιδιά

- επενδύσεις

Όλα περνούν από το φίλτρο της ανασφάλειας.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενισχύουν συχνά αυτή την πίεση, προβάλλοντας εικόνες επιτυχίας που δεν ανταποκρίνονται απαραίτητα στην πραγματικότητα.

Να φύγει κανείς ή να μείνει;

Η μετανάστευση αποτέλεσε για πολλούς μια διέξοδο. Κατά τη διάρκεια της κρίσης, αρκετοί νέοι από τη Βέροια αναζήτησαν εργασία στο εξωτερικό.

Όσοι έμειναν, το έκαναν για διαφορετικούς λόγους:

- οικογένεια

- προσωπικές επιλογές

- αβεβαιότητα για το άγνωστο

Ωστόσο, το δίλημμα δεν έχει εξαφανιστεί. Παραμένει στο πίσω μέρος του μυαλού, ως πιθανή επιλογή σε περίπτωση που οι συνθήκες δεν βελτιωθούν.

Τσιλογιάννης Γεώργιος: «Ξεκινήσαμε με περιορισμένες επιλογές»

Ο δασολόγος – περιβαλλοντολόγος MSc και δημοτικός σύμβουλος Βέροιας, Τσιλογιάννης Γεώργιος, περιγράφει με σαφήνεια το περιβάλλον μέσα στο οποίο διαμορφώθηκε η επαγγελματική πορεία της γενιάς:

«Η οικονομική κρίση επηρέασε έντονα τη νέα γενιά και τα αποτελέσματά της φαίνονται μέχρι σήμερα. Πολλοί από εμάς ξεκινήσαμε μέσα σε ένα περιβάλλον αβεβαιότητας, με χαμηλές αμοιβές και περιορισμένες ευκαιρίες».

Όπως επισημαίνει, η ανάγκη για εργασία οδήγησε πολλούς σε επαγγελματικές επιλογές που δεν σχετίζονταν με τις σπουδές τους:

«Σε πολλές περιπτώσεις χρειάστηκε να δουλέψουμε σε αντικείμενα άσχετα με το πτυχίο μας, απλώς για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε. Και για αρκετούς αυτό συνεχίζεται μέχρι σήμερα».

Ο ίδιος επέλεξε τον δρόμο της αυτοαπασχόλησης, αναγνωρίζοντας τόσο τις δυσκολίες όσο και τη σημασία της:

«Η επιλογή της αυτοαπασχόλησης δεν ήταν εύκολη, αλλά αποτέλεσε έναν τρόπο να δημιουργήσω κάτι δικό μου».

Παρά τις πιέσεις, βλέπει και μια θετική πλευρά:

«Η εμπειρία αυτή μας έκανε πιο ευέλικτους και πιο επίμονους. Μάθαμε να προσαρμοζόμαστε και να συνεχίζουμε».

Γεωργιάδης Κώστας: «Ζούμε σε ένα μεταίχμιο»

Ο Κώστας Γεωργιάδης, μέλος της Δημοτικής Κοινότητας Βέροιας, καταθέτει τη δική του οπτική, εστιάζοντας στον ρόλο της γενιάς των Millennials και στις προκλήσεις της εποχής:

«Θεωρητικά, η γενιά μας, έχει ένα ιδιαίτερο πλεονέκτημα: βαδίσαμε δύο κόσμους, είμαστε digital αλλά και γεννηθήκαμε analog (inthisdigitalworld).

Οι…millennials (&xenials!) αναλάβαμε το βαρύ φορτίο, να διαμορφώσουμε τις συνθήκες για τις γενεές που θα ζήσουν τη μεγάλη αλλαγή.

Το ζήτημα είναι, ποια χαρακτηριστικά αυτή θα φέρει:

«Από τη μία, ως γενιά, λάβαμε «δωράκι αποφοίτησης»... τρία μνημόνια, τα χρόνια που θεωρητικά θα ανοίγαμε φτερά σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο.

Από την άλλη, οφείλουμε να παραδώσουμε ένα κράτος που -πρώτα από όλα- λειτουργεί: με αποτελεσματικότητα, διαφάνεια, σταθερότητα.

Αποδεχόμενοι ότι, αυτή τη στιγμή, ζούμε ένα μεταίχμιο στην ανθρώπινη ιστορία, με το παγκόσμιο γίγνεσθαι εντελώς ρευστό και μεταβλητό, επιπρόσθετα της ραγδαίας -και απρόβλεπτης- ανάπτυξης της τεχνολογίας…

Αν θεωρήσουμε ότι, δομές όπως για παράδειγμα το ηλεκτρονικό νόμισμα, αναπόφευκτα θα εφαρμοστούν, είναι ιστορικής σημασίας η ιδεολογική κατεύθυνση στην οποία θα πορευτούν, με ένα απάνθρωπο, δυστοπικό κόσμο να κάνει σιγά σιγά την εμφάνιση του, όχι μόνο στις οθόνες αλλά και στα πεζοδρόμια μας…

Τότε, η προοπτική που μπορεί να λάβει η επόμενη γενιά συνοψίζεται σε λέξεις καιρό ξεχασμένες: Ήθος, Ηθική, Εμείς..»

Μια γενιά που επιμένει

Παρά τις δυσκολίες, οι Μιλένιαλς της Βέροιας δεν παραμένουν αδρανείς. Αναζητούν νέες δεξιότητες, αλλάζουν κατεύθυνση, προσπαθούν να προσαρμοστούν.

Η ευελιξία είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό τους γνώρισμα.

Ωστόσο, το βασικό αίτημα παραμένει απλό: σταθερότητα. Όχι ως προνόμιο, αλλά ως προϋπόθεση για μια αξιοπρεπή ζωή.

Και όσο αυτή η σταθερότητα παραμένει ζητούμενο, η καθημερινότητα αυτής της γενιάς θα συνεχίσει να καθορίζεται από μια λέξη: αναμονή.

ΤΟ ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ (ΡΕΠΟΡΤΑΖ) ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ "ΒΕΡΟΙΑ" (04/05/26)