Οδική Συμπεριφορά στην Ελλάδα: Πρωταθλητές στο "Εγώ", ουραγοί στο "Εμείς" - Η "φωτεινή" εξαίρεση της Βέροιας

Επειδή όμως στη Βέροια έχουμε το προνόμιο να ζούμε σε μια πόλη που «το παλεύει», ας βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά, μπας και καταφέρουμε να γίνουμε το παράδειγμα προς μίμηση που ονειρευόμαστε.

Η «Φωτεινή Εξαίρεση» της Βέροιας

Πριν βγάλουμε την «κόκκινη κάρτα», οφείλουμε να αναγνωρίσουμε μια μεγάλη αλήθεια: Η Βέροια είναι από τις ελάχιστες πόλεις στην Ελλάδα όπου ο πεζός δεν νιώθει θήραμα. Οι οδηγοί μας –στη συντριπτική τους πλειοψηφία– έχουν καταφέρει το ακατόρθωτο για τα ελληνικά δεδομένα: σταματάνε στις διαβάσεις. Είναι ένα κεκτημένο πολιτισμού που μας τιμά και αποδεικνύει ότι η οδική παιδεία δεν είναι DNA, είναι επιλογή. Δυστυχώς όμως, κάπου εκεί το «fair play» σταματάει.

Ο «Χρυσός» Οδηγός της Κακής Συμπεριφοράς

1. Το «Δυο Λεπτάκια» και το μαρτύριο των στενών Σταματάμε όπου βρούμε –στη μέση του δρόμου ή διπλοπαρκαρισμένοι– γιατί «για δυο λεπτάκια θα πεταχτώ». Ειδικά στους στενούς δρόμους της πόλης, αυτή η συνήθεια μετατρέπεται σε κυκλοφοριακό έμφραγμα. Το ότι πίσω σου σχηματίζεται ουρά που φτάνει μέχρι την άλλη άκρη, προφανώς δεν απασχολεί τον οδηγό που «πετάχτηκε» για έναν γρήγορο καφέ. Ο δρόμος δεν είναι το πάρκινγκ του σπιτιού μας!

2. Το παρκάρισμα στις γωνίες: Η «τυφλή» παγίδα Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία οδηγών που θεωρεί τις γωνίες των δρόμων ως ιδανικές θέσεις στάθμευσης. Παρκάροντας ακριβώς στη γωνία, όχι μόνο εμποδίζεις τη στροφή μεγαλύτερων οχημάτων, αλλά κόβεις και την ορατότητα σε όσους προσπαθούν να διασχίσουν τη διασταύρωση. Είναι ένας σίγουρος τρόπος να προκαλέσεις ατύχημα, απλώς και μόνο για να μην περπατήσεις δέκα μέτρα παραπάνω.

3. Η διάβαση πεζών δεν είναι VIP θέση στάθμευσης Ενώ λοιπόν σταματάμε για να περάσει ο πεζός, συχνά παρκάρουμε πάνω στις λευκές γραμμές. Σεβόμαστε τον πεζό όταν κινείται, αλλά του κλείνουμε τον δρόμο όταν θέλει να ξεκινήσει. Η διάβαση δεν είναι διαγραμμισμένο πάρκινγκ.

4. Οι ράμπες ΑμεΑ και τα πεζοδρόμια δεν είναι «πίστες» Το να κλείνεις τη μοναδική δίοδο για ένα αναπηρικό αμαξίδιο ή για μια μητέρα με καρότσι, δεν σε κάνει «βιαστικό»· σε κάνει κοινωνικά αναίσθητο. Οι ράμπες πρόσβασης είναι ιερά σημεία για την ισονομία στην πόλη μας.

Ο «Αστυνόμος» που χρειαζόμαστε πάνω από το κεφάλι μας

Φαίνεται πως ο μέσος οδηγός χρειάζεται έναν αστυνομικό δίπλα του όλο το 24ωρο για να παραμείνει νόμιμος. Αν δεν δούμε τον «φάρο» ή το μπλοκάκι, οι κανόνες γίνονται αυτόματα προαιρετικές συμβουλές. Είναι λυπηρό να χρειαζόμαστε τον φόβο του προστίμου για να κάνουμε το αυτονόητο, αντί να μας οδηγεί ο αυτοσεβασμός και η ενσυναίσθηση.

Δρόμοι για... γερά νεύρα (και αναρτήσεις)

Βέβαια, ο οδηγός στη Βέροια δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο τον κακό εαυτό του, αλλά και μια τραγική κατάσταση στο οδόστρωμα. Μεταξύ των ατελείωτων έργων που κρατούν χρόνια και των δρόμων που θυμίζουν βομβαρδισμένο τοπίο, η οδήγηση έχει μετατραπεί σε σλάλομ επιβίωσης. Ελπίζουμε σύντομα οι αρμόδιοι να ολοκληρώσουν τις παρεμβάσεις τους, γιατί ο σωστός οδηγός χρειάζεται και τις ανάλογες υποδομές για να κινηθεί με ασφάλεια.

Το Συμπέρασμα;

Έχουμε τη βάση. Έχουμε δείξει ότι μπορούμε να σεβόμαστε τον άνθρωπο στη διάβαση. Αν καταφέρουμε να δείξουμε τον ίδιο σεβασμό και όταν σβήνουμε τη μηχανή –μην κλείνοντας δρόμους, γωνίες, ράμπες και πεζοδρόμια– και αν οι αρμόδιοι φτιάξουν επιτέλους το οδικό δίκτυο (και κανένα πάρκινγκ), τότε η Βέροια θα είναι όντως μια πόλη που χαίρεσαι να ζεις.

Μέχρι τότε, ας θυμόμαστε: Ο δρόμος είναι κοινόχρηστος χώρος, όχι η προέκταση του σαλονιού μας. Και τα «δύο λεπτάκια» του ενός, είναι συχνά η ταλαιπωρία των εκατό!

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΒΕΡΟΙΑ" (27/04/26)